Y ahora pienso en aquello de "todo tiene la importancia que tú quieras darle".Me parece que no es cierto.Quiero decir que no me veo con la capacidad de tasar la importancia de las cosas "ahora los estudios me van a importar un 10% más que antes y Fulanita de tal un 5% menos".
Las cosas tienen una importancia para mi, lo quiera o no lo quiera, y esa importancia la tasa una parte de mi cerebro que no controlo.
Puedo dejar de hablar del tema que me corroe, puedo fingir que no me importa y tratar de centrarme en otras cosas pero...¿Finalmente dejará de importarme? Creo que acabará dándome esa impresión incluso a mi, mi cerebro se encargará de ocultar debidamente aquello que me jode, aplastarlo, olvidarlo de algún modo...Pero en el fondo no creo que vaya a desaparecer, seguirá ahí, machacándome de manera inconsciente y...
y...
Me he quedado suspendida en esos puntos suspensivos.Así que no voy a decir ni escribir nada más.
Alicia en el País de las Maravillas-Lewis Carroll
miércoles, 21 de diciembre de 2011
miércoles, 14 de diciembre de 2011
jueves, 10 de noviembre de 2011
jueves, 3 de noviembre de 2011
Tiempo improductivo
Digamos que no sabemos decir nada.Somos un par de desequilibrados.El problema es que soy un satélite de mi propio planeta que gira en su propia órbita.El problema es que no soy capaz de comprender algo sin haberlo plasmado en palabras.Y a veces los pensamientos no se me quieren traducir en palabras y hasta que no son palabras no los pienso, pero los siento.
Pero, no nos vayamos por las ramas.Resulta que a veces me gusta jugar a ser honesta del modo más directo y preciso que se me ocurra.Te hablo y te digo lo que pienso que siento, aunque no estoy convencida de que sea la verdad.Tú no me crees, o no me tomas enserio, porque mi verdad de mi misma no encaja con la verdad que tú tienes de mi.Así que puedo decir lo que quiera, realmente todo lo que diga se irá con el viento y no tendrá mayor importancia para ti.Aunque me haya costado horrores admitírmelo a mi misma, aunque me cueste todavía más decírtelo sin titubear.Las palabras me salen temblando y acaban por huir cuando lanzas esa mirada que todo lo quiere comprender y que todo lo subjetiva.
Puedo decir "te quiero" o "no te quiero" o explicarte qué es lo que me da miedo.Tú lo borras porque no me ves. Ni yo a ti.No nos vemos.Y no nos trascendemos.Y de tanta hablar acabamos por no decir nada.
Y al final no somos más que palabras.
Pero, no nos vayamos por las ramas.Resulta que a veces me gusta jugar a ser honesta del modo más directo y preciso que se me ocurra.Te hablo y te digo lo que pienso que siento, aunque no estoy convencida de que sea la verdad.Tú no me crees, o no me tomas enserio, porque mi verdad de mi misma no encaja con la verdad que tú tienes de mi.Así que puedo decir lo que quiera, realmente todo lo que diga se irá con el viento y no tendrá mayor importancia para ti.Aunque me haya costado horrores admitírmelo a mi misma, aunque me cueste todavía más decírtelo sin titubear.Las palabras me salen temblando y acaban por huir cuando lanzas esa mirada que todo lo quiere comprender y que todo lo subjetiva.
Puedo decir "te quiero" o "no te quiero" o explicarte qué es lo que me da miedo.Tú lo borras porque no me ves. Ni yo a ti.No nos vemos.Y no nos trascendemos.Y de tanta hablar acabamos por no decir nada.
Y al final no somos más que palabras.
miércoles, 26 de octubre de 2011
Y morirme contigo si te matas
y matarme contigo si te mueres;porque el amor cuando no muere mata, porque amores que matan nunca mueren...
No tiene sentido: Retenerte a ti conmigo, retenerme a mi a tu lado.
Estoy segura de que cuando tu presencia desaparezca de mi cotidianeidad me sentiré tan sola, me sentiré tan triste... que volveré a escribir.
No tiene sentido: Retenerte a ti conmigo, retenerme a mi a tu lado.
Estoy segura de que cuando tu presencia desaparezca de mi cotidianeidad me sentiré tan sola, me sentiré tan triste... que volveré a escribir.
viernes, 14 de octubre de 2011
...
Hay demasiado ruido en mi cabeza como para deshilvanar los pensamientos y ser capaz de decir lo que realmente me gustaría decir.
Sé que si estoy como estoy y si padezco de esta dependencia absurda seguramente sea porque me da miedo la soledad, pero más miedo me da sentirme sola rodeada de gente, vaciarme en otros cuerpos e ir desparramando mi alma por las esquinas.
Now we drive the night, to the ironies of peace
You can't help deny forever
The tragedies reside in you
The secret sights hide in you
The lonely nights divide you in two
All my blisters now revealed
In the darkness of my dreams
In the spaces in between us
But no bodies ever knew
Nobodys
No bodies felt like you
Nobodys
Love is suicide
Bodies-Smashing Pumpkins
¿Por qué todavía pienso que has sido el único que ha sabido comprenderme?
Sé que si estoy como estoy y si padezco de esta dependencia absurda seguramente sea porque me da miedo la soledad, pero más miedo me da sentirme sola rodeada de gente, vaciarme en otros cuerpos e ir desparramando mi alma por las esquinas.
Now we drive the night, to the ironies of peace
You can't help deny forever
The tragedies reside in you
The secret sights hide in you
The lonely nights divide you in two
All my blisters now revealed
In the darkness of my dreams
In the spaces in between us
But no bodies ever knew
Nobodys
No bodies felt like you
Nobodys
Love is suicide
Bodies-Smashing Pumpkins
¿Por qué todavía pienso que has sido el único que ha sabido comprenderme?
domingo, 9 de octubre de 2011
domingo, 25 de septiembre de 2011
sábado, 24 de septiembre de 2011
Gotas.
Gotas por todas partes.
Sus lágrimas ,que se escurrían de sus ojos,resbalaban por su piel y finalmente caían.Algunas le mojaban la ropa, otras el suelo, otras se ahogaban en sus labios o se secaban en su piel.
Gotas carmesí formando regueros y charcos: en sus brazos, en su ropa, en el suelo del lavabo.Piensa en quién limpiará aquello y si le causará mucha impresión a la persona que le toque limpiarlo.¿Quién lo hará si ella muere? Vive sola y cree que nadie notará su ausencia en días.Sangre y lágrimas, se está vaciando, se está agotando, pero siente una especie de placer macabro,de calma.En realidad no pretende matarse, solo tranquilizarse cuando el dolor que siente dentro, ese dolor fantasma que inunda su pecho y la asfixia, es más fuerte que cualquier daño que se pueda infringir a si misma.Cortarse la tranquiliza y le gusta fantasear con la muerte.Es una necia.
Y no muere.No murió.Ha pasado mucho tiempo.Ahora ya no le duele el pecho, está calmada, está bien, pero a veces, por la noche, le duele el brazo que se rajó con la hoja afilada del cuchillo.Es un dolor punzante que se extiende a lo largo de todo el antebrazo.Quema y pincha, especialmente en un foco localizado en el corte más profundo, que le dejó una cicatriz blancuzca. Se pregunta si será psicosomático, pero el caso es que no entiende cuál es su razón de ser.Ese dolor le recuerda los días en que fue estúpida. Los días en que su vida se diluía en las gotas.Ojalá pudiese ser una gota.
Me dice que ,si alguna vez escribo sobre ella ,la llame Gota.Gota tiene 19 años, estudia psicología y es idiota.
Sus lágrimas ,que se escurrían de sus ojos,resbalaban por su piel y finalmente caían.Algunas le mojaban la ropa, otras el suelo, otras se ahogaban en sus labios o se secaban en su piel.
Gotas carmesí formando regueros y charcos: en sus brazos, en su ropa, en el suelo del lavabo.Piensa en quién limpiará aquello y si le causará mucha impresión a la persona que le toque limpiarlo.¿Quién lo hará si ella muere? Vive sola y cree que nadie notará su ausencia en días.Sangre y lágrimas, se está vaciando, se está agotando, pero siente una especie de placer macabro,de calma.En realidad no pretende matarse, solo tranquilizarse cuando el dolor que siente dentro, ese dolor fantasma que inunda su pecho y la asfixia, es más fuerte que cualquier daño que se pueda infringir a si misma.Cortarse la tranquiliza y le gusta fantasear con la muerte.Es una necia.
Y no muere.No murió.Ha pasado mucho tiempo.Ahora ya no le duele el pecho, está calmada, está bien, pero a veces, por la noche, le duele el brazo que se rajó con la hoja afilada del cuchillo.Es un dolor punzante que se extiende a lo largo de todo el antebrazo.Quema y pincha, especialmente en un foco localizado en el corte más profundo, que le dejó una cicatriz blancuzca. Se pregunta si será psicosomático, pero el caso es que no entiende cuál es su razón de ser.Ese dolor le recuerda los días en que fue estúpida. Los días en que su vida se diluía en las gotas.Ojalá pudiese ser una gota.
Me dice que ,si alguna vez escribo sobre ella ,la llame Gota.Gota tiene 19 años, estudia psicología y es idiota.
domingo, 11 de septiembre de 2011
Y los domingos me vacío.
Lo que siento ni siquiera es real. Pero ,no obstante, me paso las noches persiguiéndote en mis sueños.
No quiero nada, solo tenerte quemándome la piel con tu saliva: temblar, sentir que me escindo, que me desvanezco, que pierdo la consciencia; y ahora, vamos a movernos lentos...Rodar sobre la piel desnuda.
Te siento infinito, interminable porque no te tengo.
Me faltas o tal vez me invades; me invade el deseo de sentirte y te siento demasiado porque anhelo sentirte por eso: porque me faltas.
Quiero retenerte,pero no puedo.
No eres mío, no soy tuya. Las personas no son de nadie,solo son átomos;figuras recortadas en una fracción del tiempo...así que...
Fingiré que no me importa y que lo único que hay es piel y agua entre nosotros.El agua de nuestro cuerpo que se mezcla de tantas maneras distintas; pasa de mi a ti, de ti a mi, nos mezclamos como si no pudiésemos existir el uno sin el otro.Y nuestra sangre- la tuya y la mía, mezcladas- en el estómago de un mosquito se escapa volando; y nuestras lágrimas se evaporan y llueven y caen sobre las hojas.No somos nada pero lo somos todo: Somos el universo, somos el infinito.
Me reconforta saber que todo esto tiene algo de eterno.
Pero de momento, simplemente,
fingiremos que no sentimos y tal vez así dejaremos de sentir.
No quiero nada, solo tenerte quemándome la piel con tu saliva: temblar, sentir que me escindo, que me desvanezco, que pierdo la consciencia; y ahora, vamos a movernos lentos...Rodar sobre la piel desnuda.
Te siento infinito, interminable porque no te tengo.
Me faltas o tal vez me invades; me invade el deseo de sentirte y te siento demasiado porque anhelo sentirte por eso: porque me faltas.
Quiero retenerte,pero no puedo.
No eres mío, no soy tuya. Las personas no son de nadie,solo son átomos;figuras recortadas en una fracción del tiempo...así que...
Fingiré que no me importa y que lo único que hay es piel y agua entre nosotros.El agua de nuestro cuerpo que se mezcla de tantas maneras distintas; pasa de mi a ti, de ti a mi, nos mezclamos como si no pudiésemos existir el uno sin el otro.Y nuestra sangre- la tuya y la mía, mezcladas- en el estómago de un mosquito se escapa volando; y nuestras lágrimas se evaporan y llueven y caen sobre las hojas.No somos nada pero lo somos todo: Somos el universo, somos el infinito.
Me reconforta saber que todo esto tiene algo de eterno.
Pero de momento, simplemente,
fingiremos que no sentimos y tal vez así dejaremos de sentir.
jueves, 1 de septiembre de 2011
Tea Party
Ayer celebré una fiesta del té en casa e hice estos cupcakes. ¡No me quedaron mal para ser la primera vez que los hacía! (bueno, la primera vez que los hacía decorados porque ya antes había hecho "magdalenas" con esa receta).La crema de la decoración quedó menos densa de lo que me hubiese gustado pero conseguí un efecto bastante resultón. Estaba hecha con nata, queso philadelphia (y ahora pienso y lo escribo, porque este es mi blog y puedo escribir lo que me de la gana aunque no venga a cuento ,que es curioso eso de las marcas se hagan tan populares que acaben substituyendo a los nombres comunes.¡Buen trabajo publicistas!)y azúcar de base; le añadí colorantes de los que se usan en pastelería y diferentes cosas (mermelada, licor, saborizantes) para que tuviesen gustos diversos.La próxima vez que los haga me gustaría probar a hacer algo más elaborado ,como algún tipo de figurita o algún dibujo más vistoso con el chocolate, cosa que hubiese hecho si hubiese encontrado el utensilio para decorar galletas que tiene boquillas muy diversas y va super bien para este tipo de cosas.
Me encanta cocinar, sobretodo cuando cocino para alguien.Me relaja, me entretiene y me gusta que a la gente le guste lo que cocino.Como dice Arguiñano "el movimiento se demuestra andando y el cariño cocinando".Sino triunfo como...Bueno, aun no sé a qué quiero dedicarme en la vida, de momento me conformo con vivir y hacer lo que me gusta, pero una de mis opciones de futuro si no encuentro trabajo de lo mío (algún día sabré qué es lo mío) cuando termine la carrera sería dedicarme a cocinar.Bueno, más que ser empleada de alguien (vamos, cocinera en un restaurante o un bar de barrio) lo que me gustaría es abrir una cafetería de estilo deciochoesco en la que se servirían pastelitos de todas clases. Yo aprendería a hacer muchos más pasteles para mi cafetería, desde luego, aunque algunos serían comprados.Las camareras irían vestidas estilo victoriano y abría camareros guapísimos vestidos de sombrerero loco.Y abría una estantería grande con muchísimos libros por si a mis clientes les apeteciese leer.
Sí, soñar es gratis.
A continuación algunas de las cupcakes que hice para acompañar el té de sabor afrutado fresquito y el café caleta ,típico de mi isla:
Y estas son las cupcakes que me gustaría saber hacer, aunque creo que la cobertura debe de ser puro azúcar y eso es algo que no me hace gracia porque comer tanto azúcar a palo seco no es algo que me motive demasiado.
Me encanta cocinar, sobretodo cuando cocino para alguien.Me relaja, me entretiene y me gusta que a la gente le guste lo que cocino.Como dice Arguiñano "el movimiento se demuestra andando y el cariño cocinando".Sino triunfo como...Bueno, aun no sé a qué quiero dedicarme en la vida, de momento me conformo con vivir y hacer lo que me gusta, pero una de mis opciones de futuro si no encuentro trabajo de lo mío (algún día sabré qué es lo mío) cuando termine la carrera sería dedicarme a cocinar.Bueno, más que ser empleada de alguien (vamos, cocinera en un restaurante o un bar de barrio) lo que me gustaría es abrir una cafetería de estilo deciochoesco en la que se servirían pastelitos de todas clases. Yo aprendería a hacer muchos más pasteles para mi cafetería, desde luego, aunque algunos serían comprados.Las camareras irían vestidas estilo victoriano y abría camareros guapísimos vestidos de sombrerero loco.Y abría una estantería grande con muchísimos libros por si a mis clientes les apeteciese leer.
Sí, soñar es gratis.
A continuación algunas de las cupcakes que hice para acompañar el té de sabor afrutado fresquito y el café caleta ,típico de mi isla:
Y estas son las cupcakes que me gustaría saber hacer, aunque creo que la cobertura debe de ser puro azúcar y eso es algo que no me hace gracia porque comer tanto azúcar a palo seco no es algo que me motive demasiado.
viernes, 5 de agosto de 2011
To make you feel my love
I'd go hungry I'd go black and blue
I'd go cold out on the avenue
No there's nothing that i wouldn't do
To make you feel my love
Bob Dylan
Tú ,quieres entenderlo todo y lo peor es que crees que lo entiendes aunque no entiendas nada.
Tú, eres muy egoísta y no tienes paciencia con mis imprecisiones y mis quejas, pero yo te quiero igual.
Tú...No sé qué quieres tú, volverme loca tal vez, pero no quiero hablar enserio porque te ríes o te enfadas.
Yo...yo debo fluir y dejar que las cosas cambien.Afrontar el cambio de frente.Buscar el cambio.No hay nada peor que que nada cambie y sin embargo todos solemos preferir malo conocido...
Yo, haría cualquier cosa para que supieses que te quiero, pero empiezo a comprender que la mejor cosa que puedo hacer es no hacer nada y olvidar que alguna vez te quise.
I'd go cold out on the avenue
No there's nothing that i wouldn't do
To make you feel my love
Bob Dylan
Tú ,quieres entenderlo todo y lo peor es que crees que lo entiendes aunque no entiendas nada.
Tú, eres muy egoísta y no tienes paciencia con mis imprecisiones y mis quejas, pero yo te quiero igual.
Tú...No sé qué quieres tú, volverme loca tal vez, pero no quiero hablar enserio porque te ríes o te enfadas.
Yo...yo debo fluir y dejar que las cosas cambien.Afrontar el cambio de frente.Buscar el cambio.No hay nada peor que que nada cambie y sin embargo todos solemos preferir malo conocido...
Yo, haría cualquier cosa para que supieses que te quiero, pero empiezo a comprender que la mejor cosa que puedo hacer es no hacer nada y olvidar que alguna vez te quise.
miércoles, 3 de agosto de 2011
Charlotte
She's got a rose in her smile
She says she knows and she does
And her mind aches
And her heart breaks
'Cause she's silly
Gonna teach her to sin
'Cause I'm always knowing where she's been
Livin' on the wrong side of the tracks
And you know she's never
Coming back
She's got a smile like a flower
She looks so fine by the hour
But her mind aches
And her heart breaks
'Cause she's silly
Gonna teach her to steal
'Cause I'm always knowing
how she feels
Livin' on the wrong side of the tracks
And I know she's never
Coming back
Oh no...
And her mind aches...
And her heart breaks...
'Cause she's silly...
She says she knows and she does
And her mind aches
And her heart breaks
'Cause she's silly
Gonna teach her to sin
'Cause I'm always knowing where she's been
Livin' on the wrong side of the tracks
And you know she's never
Coming back
She's got a smile like a flower
She looks so fine by the hour
But her mind aches
And her heart breaks
'Cause she's silly
Gonna teach her to steal
'Cause I'm always knowing
how she feels
Livin' on the wrong side of the tracks
And I know she's never
Coming back
Oh no...
And her mind aches...
And her heart breaks...
'Cause she's silly...
domingo, 31 de julio de 2011
Lo que no se dice.
Hay cosas que no se dicen.Hay cosas que uno intenta ocultarse a uno mismo, pero que se revelan a si mismas sin que se pueda hacer nada para evitarlo.Es una sensación parecida a la de comida repitiéndose en la boca:volver a sentir ese gusto ácido o amargo, porque ese tipo de cosas nunca saben bien,tragar aunque sea desagradable, intentando que se consuma el mal sabor, pero no lo hace.
De eso no se habla porque es algo cuya existencia se trata de eludir y por lo tanto nunca se tienen las palabras para expresarlo.Eso inefable que duele y se calla porque si tratases de explicarlo los demás no entenderían por qué te tiembla la voz al pronunciar torpemente las palabras.Así que uno finge que nunca sintió, ni siente, ni sentirá, nada similar.No existe y por lo tanto no hace falta ni ponerle nombre.
Pero la verdad es que ahí está.
De eso no se habla porque es algo cuya existencia se trata de eludir y por lo tanto nunca se tienen las palabras para expresarlo.Eso inefable que duele y se calla porque si tratases de explicarlo los demás no entenderían por qué te tiembla la voz al pronunciar torpemente las palabras.Así que uno finge que nunca sintió, ni siente, ni sentirá, nada similar.No existe y por lo tanto no hace falta ni ponerle nombre.
Pero la verdad es que ahí está.
sábado, 16 de julio de 2011
Nevermind
Sueña que es una pompa de jabón en la que se fabrican los sueños de una niña que duerme con paz y tristeza coloreando la expresión de su rostro.Sueña que es la pompa de jabón que fabrica sus propios sueños.
La devoran las mañanas, no es capaz de levantarse de la cama.En ese estado de semiinconsciencia piensa "debería despertarme y ordenar la habitación" ,"debería despertarme y acabar de coser ese vestido" ,"debería despertarme y disfrutar del día", pero no se decide porque piensa que en el fondo no merece la pena.Así que yace estirada,enredada entre las sábanas, luchando por no despertar de ese sueño.Sueña que está a su lado, sintiendo su olor, tocando su piel.
Solo si él la llamase despertaría,como Lázaro, a cualquier hora del día.La mañana existiría porque merecería la pena vivirla para estar con él.Antes disfrutaba de sus actividades solitarias.Ahora nada le interesa.
¿Qué hago con mi tiempo? -Se pregunta.Solo quiere trasladarse a ese momento en el que él está dentro de ella y nada importa; nada importa mientras cada átomo de su cuerpo vibra y su mente se diluye, perdiendo la consciencia de si misma, sin pensar,solo sintiendo.Quedarse en ese momento para siempre.Y atraparle a él con ella.
La devoran las mañanas, no es capaz de levantarse de la cama.En ese estado de semiinconsciencia piensa "debería despertarme y ordenar la habitación" ,"debería despertarme y acabar de coser ese vestido" ,"debería despertarme y disfrutar del día", pero no se decide porque piensa que en el fondo no merece la pena.Así que yace estirada,enredada entre las sábanas, luchando por no despertar de ese sueño.Sueña que está a su lado, sintiendo su olor, tocando su piel.
Solo si él la llamase despertaría,como Lázaro, a cualquier hora del día.La mañana existiría porque merecería la pena vivirla para estar con él.Antes disfrutaba de sus actividades solitarias.Ahora nada le interesa.
¿Qué hago con mi tiempo? -Se pregunta.Solo quiere trasladarse a ese momento en el que él está dentro de ella y nada importa; nada importa mientras cada átomo de su cuerpo vibra y su mente se diluye, perdiendo la consciencia de si misma, sin pensar,solo sintiendo.Quedarse en ese momento para siempre.Y atraparle a él con ella.
viernes, 27 de mayo de 2011
...
Me gusta poner la música muy fuerte,para no escuchar mis pensamientos, para que mi mente fluya con las notas, para bailar como si no importara nada.
Para no escuchar el teléfono cuando no me estás llamando.
Para no escuchar el teléfono cuando no me estás llamando.
sábado, 21 de mayo de 2011
No vemos las cosas como son.Las vemos como somos nosotros.
"Sentía que se le encogía el corazón.Se replegaba sobre si mismo y al ser más pequeño tenía que bombear más rápido para ser igual de eficiente.Eso la fatigaba.Al final se hizo tan pequeño que ya ni tan siquiera bombeaba.Se consumió.Implosionó.Y allí dónde había estado su corazón se formó un agujero negro que se la fue tragando poco a poco hasta que no quedó nada...
Y cuando digo corazón no quiero decir corazón, es solo una metáfora de algo inefable, algo que en realidad estaba sucediendo en su mente,pero es la manera más sencilla que se me ocurre para explicarlo."
Y cuando digo corazón no quiero decir corazón, es solo una metáfora de algo inefable, algo que en realidad estaba sucediendo en su mente,pero es la manera más sencilla que se me ocurre para explicarlo."
sábado, 14 de mayo de 2011
I need you.
Y recordé aquel viejo chiste. Aquel del tipo que va al psiquiatra y le dice 'doctor, mi hermano está loco, cree que es una gallina' y el doctor responde 'pues ¿Por qué no lo mete en un manicomio?' y el tipo le dice 'Lo haría, pero necesito los huevos', pues eso es más o menos lo que pienso sobre las relaciones humanas,¿ sabe? son totalmente irracionales, y locas, y absurdas; pero supongo que continuamos manteniéndolas porque la mayoría necesitamos los huevos.
Annie Hall-Woody Allen
viernes, 13 de mayo de 2011
Lluny...
Ella flotava dins d'una gran bombolla d'aigua que suraba en mig de l'espai.L'aigua brillava com si fos feta de llum.
Ella tenia els ulls tancats i romania molt quieta però l'aigua es movia i la movia a ella.
Pensava i els seus pensaments es transformaven en peixets fets de llum que feien unes quantes voltes dins l'aigua i a continuació es desfeien.
"Encara penso en ell...Però ell està molt lluny, massa lluny. Ens avorrim quan estem plegats, ens sentim estúpids quan diem "t'estimo".De vegades un diu t'estimo i l'altre contesta amb un "ja" cansat...No , ja no estem junts, , fa temps que no estem junts...L'enyor, sento que m'estic perdent a jo mateixa, que no tinc ganes de viure ni de fer res...Però pareix que fa mil anys des de l'última vegada que vam estar junts, pareix que he somiat que ens vam estimar...I ara somio que ho he somiat,somiaré per sempre més"
Ella tenia els ulls tancats i romania molt quieta però l'aigua es movia i la movia a ella.
Pensava i els seus pensaments es transformaven en peixets fets de llum que feien unes quantes voltes dins l'aigua i a continuació es desfeien.
"Encara penso en ell...Però ell està molt lluny, massa lluny. Ens avorrim quan estem plegats, ens sentim estúpids quan diem "t'estimo".De vegades un diu t'estimo i l'altre contesta amb un "ja" cansat...No , ja no estem junts, , fa temps que no estem junts...L'enyor, sento que m'estic perdent a jo mateixa, que no tinc ganes de viure ni de fer res...Però pareix que fa mil anys des de l'última vegada que vam estar junts, pareix que he somiat que ens vam estimar...I ara somio que ho he somiat,somiaré per sempre més"
jueves, 5 de mayo de 2011
A veces te veo.
Te estoy mirando sin que te des cuenta.¿Me ves? No, no puedes verme, ¿no te he dicho que no te estás dando cuenta?
Estás sentado en esa roca alta, que hace pendiente, yo te miro a unos metros de distancia; tú, pareces mirar el horizonte, aunque no estoy segura ya que llevas gafas de sol.Las manos hacia atrás apoyadas en la superficie de piedra, el pelo alborotado,te lo estás dejando crecer. Llevas vaqueros pero te has quitado la camiseta, la luz te baña.Tu piel es de color crema,no está muy bronceada y yo pienso que te vas a quemar porque el sol cae a plomo y pica .Pareces abatido.Pareces cansado, y debes de estarlo porque me has contado que no has dormido.Pareces triste.
Así es como te veo, como te vi entonces, o como yo recuerdo que te vi.Entonces te quise un poco.
¿Me ves? Te estoy mirando y no, tú no me ves, y puedo mantenerte así, sin que me veas, todo el tiempo que desee porque te miro a través del recuerdo.
En la realidad no te miré tan intensamente ni tanto tiempo, porque te hubieses dado cuenta.Tal vez te diste cuenta.No sé si hablamos.No recuerdo palabras.
Creo que entonces te vi por dentro aunque no te conocía de nada.
Estás sentado en esa roca alta, que hace pendiente, yo te miro a unos metros de distancia; tú, pareces mirar el horizonte, aunque no estoy segura ya que llevas gafas de sol.Las manos hacia atrás apoyadas en la superficie de piedra, el pelo alborotado,te lo estás dejando crecer. Llevas vaqueros pero te has quitado la camiseta, la luz te baña.Tu piel es de color crema,no está muy bronceada y yo pienso que te vas a quemar porque el sol cae a plomo y pica .Pareces abatido.Pareces cansado, y debes de estarlo porque me has contado que no has dormido.Pareces triste.
Así es como te veo, como te vi entonces, o como yo recuerdo que te vi.Entonces te quise un poco.
¿Me ves? Te estoy mirando y no, tú no me ves, y puedo mantenerte así, sin que me veas, todo el tiempo que desee porque te miro a través del recuerdo.
En la realidad no te miré tan intensamente ni tanto tiempo, porque te hubieses dado cuenta.Tal vez te diste cuenta.No sé si hablamos.No recuerdo palabras.
Creo que entonces te vi por dentro aunque no te conocía de nada.
martes, 3 de mayo de 2011
Qué sueño tan extraño
Algo insólito:Un juego como de campamento en los pasillos de la facultad de Filosofía y Letras.Era una competición.Allí estaba, imponente:Un armatoste de madera muy grande, de 10 metros de altura y casi un kilómetro de largo.Cuerdas por las que había que trepar, peldaños de madera traidores, demasiado endebles para sostener a una persona (quien los pisaba caía o al menos se le hundía el pie irremediablemente);una tirolina hecha con cuerda y neumático para pasar de un lado a otro.Se empezaba por una red de cuerdas por las que había que trepar para subir a la primera plataforma de madera.El final era una columpio de niños en el cuál había que balancearse para alcanzar una piedra colgada del techo por una cuerda fina.
La chica morena estaba a unos 10 metros del columpio para niños pero no participaba del juego.Estaba algo estresada por la fuerte música de moda que escupían los altavoces a todo volumen y por el barullo y los gritos de sus compañeros, compañeros con los que no había trabado amistad. Una chica de cabello rubio ceniza llamó su atención; tenía el pelo largo hasta los hombros,fino, muy liso, pero coronado por una llamativa cresta y, parte del pelo, a los lados, rapado,como si tuviese entradas.-Qué extraño peinado.-Pensó la chica morena-¿Se habrán puesto de moda las entradas?-La chica del pelo rubio ceniza le gritó, sacándola de su ensimismamiento:
-Eh,tú! No te quedes ahí mirando, ayúdame para que pueda trepar.-La chica del extraño peinado se encontraba muy cerca de la meta; estaba subiendo unos peldaños de madera muy separados, no tenía la altura suficiente para llegar al peldaño superior.Saltaba e intentaba trepar de alguna manera en vano.La chica morena la ayudó, sin darse cuenta de que un profesor, el profesor que pararía el tiempo cuando a él le viniese en gana y que dictaminaría quién iba a ser el ganador,la miraba.El profesor llevaba un micrófono -Un minuto para que se acabe la competición!-Gritó.La música de moda que sonaba fuerte por los altavoces se aceleró, los estudiantes a su vez aceleraron el ritmo, algunos caían del armatoste y se lesionaban, eran atendidos por un grupo de vigilantes vestidos de rojo que se ocupaban de ellos y los llevaban a la enfermería.
Entonces, a la chica morena le dio por correr, aunque ella no participaba en el juego, corrió pisando las baldosas del suelo firme y llegó hasta el columpio.Se sentó, se balanceó, cogió la piedra.La sirena que anunciaba el fin del juego sonó estrepitosamente.Se había acabado.Muchos alumnos le gritaron a la chica morena que era una tramposa, estaban enfurecidos.El profesor cogió el micrófono, todos contuvieron la respiración, esperaban que dijese el nombre del ganador que, no podía ser de ninguna manera la chica morena ya que había hecho trampas.La chica morena tampoco esperaba ganar, no quería ganar, no sabía por qué había ido corriendo a coger la piedra.
-Tú, la chica morena que está sentada en el columpio-Dijo el profesor que tenía el micrófono.Todos la miraban,a ella o al profesor, esperando que éste la instara a levantarse,o le echara la bronca o algo parecido-Tú has ganado.Sentenció.
Todos gritaron y se quejaron cabreados, el profesor amenazó con abrir un expediente a aquellos que continuaran quejándose.Se acercó a la chica morena y le dijo:
-En las normas nadie dijo que hubiese que superar todas las pruebas para coger la piedra.Decían "el primero que coja la piedra gana" y "el que haga trampas quedará inmediatamente descalificado".Tú no has hecho trampas porque nadie especificó muy claramente las normas.Sin norma no hay trampa.Has sido la primera en coger la piedra ,por lo tanto eres la ganadora.Además te he visto ayudar a la chica que iba en primera posición y eso me ha gustado.Has ganado.
La chica morena empezó a caminar hacia el exterior del edificio y salió a un patio con jardines.Dos chicas, una de cabello peinado de manera que lo llevaba perfectamente liso y rubia de bote, otra con el pelo rizado, también teñido de rojo y negro, la seguían.Le gritaban "eh,tú!" la alcanzaron y empezaron a gritarle que no se merecía nada de lo que tenía que no obtendría el premio porque ellas se encargarían, que era una fracasada y otras cosas.La chica morena llevaba una cruz al cuello, la cruz era de un metal blando y trataba de moldearla con los dedos ya que estaba algo deformada.A su lado apareció,sí, apareció, ya que hasta aquél momento no se había percatado de su presencia, pero sin embargo no se extrañó al verla, una chica sudamericana que la animaba.Las chicas de cabello teñido cada vez estaban más cabreadas, la chica sudamericana le decía que ella no era ninguna perdedora, que daba igual que no se hubiese esforzado por nada hasta entonces y que hubiese ganado de balde.La chica morena seguía toqueteando la cruz, la chica sudamericana no conseguía consolarla, se sentía mal.
Todo se fue difuminando y fue desapareciendo hasta que no quedó nada.Solo negro en la mente de una chica morena que soñaba y que acababa de despertar.
-Qué sueño tan extraño-Pensó.
La chica morena estaba a unos 10 metros del columpio para niños pero no participaba del juego.Estaba algo estresada por la fuerte música de moda que escupían los altavoces a todo volumen y por el barullo y los gritos de sus compañeros, compañeros con los que no había trabado amistad. Una chica de cabello rubio ceniza llamó su atención; tenía el pelo largo hasta los hombros,fino, muy liso, pero coronado por una llamativa cresta y, parte del pelo, a los lados, rapado,como si tuviese entradas.-Qué extraño peinado.-Pensó la chica morena-¿Se habrán puesto de moda las entradas?-La chica del pelo rubio ceniza le gritó, sacándola de su ensimismamiento:
-Eh,tú! No te quedes ahí mirando, ayúdame para que pueda trepar.-La chica del extraño peinado se encontraba muy cerca de la meta; estaba subiendo unos peldaños de madera muy separados, no tenía la altura suficiente para llegar al peldaño superior.Saltaba e intentaba trepar de alguna manera en vano.La chica morena la ayudó, sin darse cuenta de que un profesor, el profesor que pararía el tiempo cuando a él le viniese en gana y que dictaminaría quién iba a ser el ganador,la miraba.El profesor llevaba un micrófono -Un minuto para que se acabe la competición!-Gritó.La música de moda que sonaba fuerte por los altavoces se aceleró, los estudiantes a su vez aceleraron el ritmo, algunos caían del armatoste y se lesionaban, eran atendidos por un grupo de vigilantes vestidos de rojo que se ocupaban de ellos y los llevaban a la enfermería.
Entonces, a la chica morena le dio por correr, aunque ella no participaba en el juego, corrió pisando las baldosas del suelo firme y llegó hasta el columpio.Se sentó, se balanceó, cogió la piedra.La sirena que anunciaba el fin del juego sonó estrepitosamente.Se había acabado.Muchos alumnos le gritaron a la chica morena que era una tramposa, estaban enfurecidos.El profesor cogió el micrófono, todos contuvieron la respiración, esperaban que dijese el nombre del ganador que, no podía ser de ninguna manera la chica morena ya que había hecho trampas.La chica morena tampoco esperaba ganar, no quería ganar, no sabía por qué había ido corriendo a coger la piedra.
-Tú, la chica morena que está sentada en el columpio-Dijo el profesor que tenía el micrófono.Todos la miraban,a ella o al profesor, esperando que éste la instara a levantarse,o le echara la bronca o algo parecido-Tú has ganado.Sentenció.
Todos gritaron y se quejaron cabreados, el profesor amenazó con abrir un expediente a aquellos que continuaran quejándose.Se acercó a la chica morena y le dijo:
-En las normas nadie dijo que hubiese que superar todas las pruebas para coger la piedra.Decían "el primero que coja la piedra gana" y "el que haga trampas quedará inmediatamente descalificado".Tú no has hecho trampas porque nadie especificó muy claramente las normas.Sin norma no hay trampa.Has sido la primera en coger la piedra ,por lo tanto eres la ganadora.Además te he visto ayudar a la chica que iba en primera posición y eso me ha gustado.Has ganado.
La chica morena empezó a caminar hacia el exterior del edificio y salió a un patio con jardines.Dos chicas, una de cabello peinado de manera que lo llevaba perfectamente liso y rubia de bote, otra con el pelo rizado, también teñido de rojo y negro, la seguían.Le gritaban "eh,tú!" la alcanzaron y empezaron a gritarle que no se merecía nada de lo que tenía que no obtendría el premio porque ellas se encargarían, que era una fracasada y otras cosas.La chica morena llevaba una cruz al cuello, la cruz era de un metal blando y trataba de moldearla con los dedos ya que estaba algo deformada.A su lado apareció,sí, apareció, ya que hasta aquél momento no se había percatado de su presencia, pero sin embargo no se extrañó al verla, una chica sudamericana que la animaba.Las chicas de cabello teñido cada vez estaban más cabreadas, la chica sudamericana le decía que ella no era ninguna perdedora, que daba igual que no se hubiese esforzado por nada hasta entonces y que hubiese ganado de balde.La chica morena seguía toqueteando la cruz, la chica sudamericana no conseguía consolarla, se sentía mal.
Todo se fue difuminando y fue desapareciendo hasta que no quedó nada.Solo negro en la mente de una chica morena que soñaba y que acababa de despertar.
-Qué sueño tan extraño-Pensó.
viernes, 22 de abril de 2011
Por como eres...
"Debes ser quien eres-Dijo la duquesa a Alicia-o, si quieres que lo exprese de forma más sencilla, nunca trates de ser lo que tal vez hubieras debido ser o lo que pudieras haber sido, sino aquello que deberías haber sido."
LEWIS CARROLL ,Alicia en el país de las maravillas
"Trata a las personas como si fueran lo que deberían ser, y ayúdalas a convertirse en lo que son capaces de ser"
GOETHE
LEWIS CARROLL ,Alicia en el país de las maravillas
"Trata a las personas como si fueran lo que deberían ser, y ayúdalas a convertirse en lo que son capaces de ser"
GOETHE
martes, 19 de abril de 2011
Un beso
En tus labios se mueren mis palabras, en tus ojos se ahoga mi tristeza.Tiritando mi alma entre tus dedos, brilla.Me fundo; siento que me expando por el cosmos; siento que puedo sentir.No soy nada y lo soy todo.Electricidad no estática sino todo lo contrario, se mueve a gran velocidad.Me sacude.Entelequia de mis sueños.
Solo boca, solo saliva,solo átomos que chisporrotean y derriten los segundos.
Por un beso.
Solo boca, solo saliva,solo átomos que chisporrotean y derriten los segundos.
Por un beso.
lunes, 11 de abril de 2011
domingo, 10 de abril de 2011
La plaça del diamant.
I ara pens en aquell llibre,i me'n record d'una manera molt superficial,vagament, malgrat que me l'he llegit tres vegades (que no son massa però si bastantes com perquè quedi grabat a la memòria , supòs) i que vaig tenir que fer un exàmen del llibre i , a més a més, entrava com a temari de selectivitat. Veig dues imatges, potser una mica distorsionades per la meva memòria i la meva imaginació:
La Natàlia, que recorre la plaça del Diamant,que té forma d'embut, un embut per el qual ha de passar, un embut que la va estrenyent poc a poc , però ella corre i passa per un carreró estret i surt al món, a un món que ja no l'ofega,lliure.
L'he vista quan grava el seu nom a la porta amb un ganivet : NATÀLIA, amb majúscules, perquè ja no és la Colometa, és la Natàlia, una dóna amb nom i personalitat, una dóna que recobra la seva identitat.
No vull fer un estudi minuciós del llibre,que ja se n'han fet molts i potser ara mateix no seria capaç.
Simplement pens en l'embut i en el nom, el meu nom.Sé com em dic, però a voltes no tinc clar quí som.De vegades em pareix que em perdo per moments.Molts dies, d'aquells en els quals no tinc ganes de fer res i miro fixament el sostre de l'habitació,pens:" I la vida, la vida de veritat ¿quan començarà?".Jo pensava que només estava feta de paraules, que les necesitava, que viuria per llegir-les , escriure-les,estudiar-les...Les paraules, les històries, la poesia, allò que crea bellesa; literatura: emocions que es destil.len i es fan lletres,paraules inefables...I ara en canvi...ara no sé que és el que em mou i supòs que per això pas tant de temps aturada,sense fer res,com una pedra.
És curiós com van esborrant-se els meus records,perquè aquest llibre és un dels meus predilectes i sento que no me'n record bé.A més, fa tant de temps que no escric en català que tinc la sensació de que ja no sé escriure correctament.
La Natàlia, que recorre la plaça del Diamant,que té forma d'embut, un embut per el qual ha de passar, un embut que la va estrenyent poc a poc , però ella corre i passa per un carreró estret i surt al món, a un món que ja no l'ofega,lliure.
L'he vista quan grava el seu nom a la porta amb un ganivet : NATÀLIA, amb majúscules, perquè ja no és la Colometa, és la Natàlia, una dóna amb nom i personalitat, una dóna que recobra la seva identitat.
No vull fer un estudi minuciós del llibre,que ja se n'han fet molts i potser ara mateix no seria capaç.
Simplement pens en l'embut i en el nom, el meu nom.Sé com em dic, però a voltes no tinc clar quí som.De vegades em pareix que em perdo per moments.Molts dies, d'aquells en els quals no tinc ganes de fer res i miro fixament el sostre de l'habitació,pens:" I la vida, la vida de veritat ¿quan començarà?".Jo pensava que només estava feta de paraules, que les necesitava, que viuria per llegir-les , escriure-les,estudiar-les...Les paraules, les històries, la poesia, allò que crea bellesa; literatura: emocions que es destil.len i es fan lletres,paraules inefables...I ara en canvi...ara no sé que és el que em mou i supòs que per això pas tant de temps aturada,sense fer res,com una pedra.
És curiós com van esborrant-se els meus records,perquè aquest llibre és un dels meus predilectes i sento que no me'n record bé.A més, fa tant de temps que no escric en català que tinc la sensació de que ja no sé escriure correctament.
jueves, 7 de abril de 2011
Desordenada...Y no me importa.
Plantarse frente a un folio y escribir,
pensar en nada más ya no me importa
aunque apenas tengo nada que decir.
Las lágrimas llorar porque me exhortas
a abandonarte sin percibir
que si te pierdo a ti me pierdo a mi.
Las horas pasan frías aunque
está siendo caluroso abril
ya ves que los versos no me salen porque
no quiero darles forma
tampoco pretendo hacer versos que
eso es trabajoso,tendría que medir y
si te digo la verdad ya ni me importa.
La casa está sucia y el desorden manda
como estoy sola pienso limpiarlo todo con calma
y olvidarme de ti-¡ojalá pudiera!-
y de mis errores
deprimirse por amor
es de perdedores
pero tú lo sabes
soy una perdedora
y no me importa.
miércoles, 6 de abril de 2011
Fotografías.
Fotos tuyas por todas partes.
¿Debería borrarlas todas, olvidarme de ti y volver a empezar?
Tal vez.
Pero ahora mismo no soy capaz.
Solo quiero dormir hasta las infinito en punto.
http://www.youtube.com/watch?v=hSH7fblcGWM
¿Debería borrarlas todas, olvidarme de ti y volver a empezar?
Tal vez.
Pero ahora mismo no soy capaz.
Solo quiero dormir hasta las infinito en punto.
http://www.youtube.com/watch?v=hSH7fblcGWM
martes, 5 de abril de 2011
Carta a la reina de corazones
Querida reina de corazones, no es necesario que sentencies al ostracismo mi cabeza, cortándola y enterrándola en algún secreto lugar.Hace tiempo que la perdí.
Tan solo siento mi cuerpo cansado,flojo.A veces tan hambriento que quiere comerse el mundo entero; otras ,ahíto de todo, no quiere ni moverse.
Mi cuerpo se para, mi cuerpo se mueve, mi cuerpo es como un animal desde que mi cabeza no lo gobierna.
Cuando el dolor de llevarla sobre los hombros se hizo tan insoportable que me deshice de ella, o tal vez ella se deshizo de mi, no lo recuerdo bien,se desangraron mis pensamientos y mis ilusiones.Primero fue doloroso perderla.Ahora ya apenas siento nada.
Por todo esto te pido que no te preocupes por mi, ya que no voy a darte problemas a ti ni trabajo a una de esas cartas a las que ahora obligas a empuñar el hacha.Me marcharé sin hacer ruído del País de las Maravillas a algún lugar silencioso en el que pueda descansar un cuerpo decapitado.
Cordialmente Aquellaquenorecuerdasunombre.
viernes, 1 de abril de 2011
martes, 29 de marzo de 2011
viernes, 25 de marzo de 2011
Verdad,sueño,poesía.
Ya lo dijo el reverendo Dodgson,más conocido como Lewis Carroll, "todo lo que diga tres veces es siempre verdad", verdad matemática.Yo se lo copio.Mírame a la cara y sabrás que no miento, enserio, cuando miento se nota, se nota mucho.Miento mal y soy consciente de ello, lo cual hace que mienta todavía peor porque me pongo nerviosa al pensar que se me va a notar que miento.Por eso miento poco.Siempre sobre cosas con poca importancia.Y muchas veces acabo admitiendo que mentí,me siento mejor cuando admito la verdad.Si mintiese realmente bien posiblemente diría más o menos lo mismo que he dicho.
Pero no me crees, no me crees, da lo mismo,o no da lo mismo, pero pasa el tiempo y siento que me agoto.Me estoy secando por dentro poco a poco, así que pienso encerrarme en un libro de poesía , saborearlo lentamente,descifrarlo,comprenderlo,para volver a amar aquello que me mueve.
Soñé que el mar ardía.Yo lo veía desde la isla; tan radiante, con ese fulgor que hería los ojos, hermoso,el fuego sembrado en el agua incluso echaba raíces dentro de ella.Solo agua.Solo fuego.Sin carburantes.No había humo.Algo magnífico.Insólito.Mágico.
Quise dibujarlo.Y quise leer a Gimferrer.Todavía quiero.Pero no encontré ningún libro con su nombre en la biblioteca pública.Quiero comprar poesía cuando tenga dinero,necesito palabras, ahora mismo solo me entiendo con los puntos suspensivos...
Pero no me crees, no me crees, da lo mismo,o no da lo mismo, pero pasa el tiempo y siento que me agoto.Me estoy secando por dentro poco a poco, así que pienso encerrarme en un libro de poesía , saborearlo lentamente,descifrarlo,comprenderlo,para volver a amar aquello que me mueve.
Soñé que el mar ardía.Yo lo veía desde la isla; tan radiante, con ese fulgor que hería los ojos, hermoso,el fuego sembrado en el agua incluso echaba raíces dentro de ella.Solo agua.Solo fuego.Sin carburantes.No había humo.Algo magnífico.Insólito.Mágico.
Quise dibujarlo.Y quise leer a Gimferrer.Todavía quiero.Pero no encontré ningún libro con su nombre en la biblioteca pública.Quiero comprar poesía cuando tenga dinero,necesito palabras, ahora mismo solo me entiendo con los puntos suspensivos...
lunes, 21 de marzo de 2011
jueves, 17 de marzo de 2011
coming back to Ibiza
Me vuelvo a la isla por una temporada.Me parece que en esta foto no sale pero a escasos metros de la casa desde la cual se ha tomado la foto está la mía.
^0^
domingo, 13 de marzo de 2011
Mentiras.
-¿Pero qué es eso de que todos te mienten?¿Cómo lo sabes?
-No sé,pero lo noto.Noto las mentiras.
-¿Incluso Cleo?Sois las mejores amigas.¿Por qué iba a mentirte?
-Sobre todo Cleo.¡Está llena de mentiras!Las mejores amigas siempre se mienten.Así son las cosas,no sé.
-Oie,venga,no es cierto.Mi mejor amigo de toda la vida,Rick,nunca me miente.
-Ya,bueno...Pues Cleo sí.Está cada vez más rara.
Está siempre quejándose de que tiene el culo gordo,o la barriga o lo que sea,y luego dice: "Trilby,¿cómo estás tan delgada? Te odio" pero no es que quiera estar delgada.Es solo que le gusta quejarse.
Porque yo hago ejercicio dos días a la semana y Cleo lo sabe.¡Haz ejercicio conmigo y déjate de hamburguesas!
-Mmm,bueno...Solo busca tu aprobación, supongo.
-Entonces le digo:"Deberías venirte mañana conmigo al gimnasio",pero nunca quiere.Me encantaría que viniera.No necesita mi aprobación.Sabe que pienso que está genial, da igual el tamaño de su culo.
-Conocí a una chica así en el instituto.Quería que todo el mundo fuera su punto de apoyo.
-Dios,sí, "punto de apoyo".Esa es buena, se lo diré la próxima vez.
-¿Pero todo eso qué tiene que ver con mentir?
-¿Qué?
-Dijiste que Cleo te miente,pero lo que me has contado no va sobre mentir.
-Oh,mmm...No sé,me vino eso a la cabeza.Pero...mmm,sí,sé que Cleo miente sobre pequeñas cosas ,como cuando se compra una falda y le digo "¿Esa falda es nueva?".Siempre dice "No, la tengo desde hace tiempo pero nunca me la pongo",pero yo sé que se la compró hace un par de días.¿Sabes qué quiero decir?
-Pues a mi no me parece que sea para tanto.
-¿Pero no te parece raro?¿Por qué no puede decir:"Sí,es nueva"?
-Ya,sí...Es raro...Pero también es raro que guardes en secreto que te gusta Star Treck.
-¡Aghh,te odio!No...no es raro.¡Te he dicho por qué!¡Porque Cleo y Mara no me dejarían en paz!¡Se reirían de mi para siempre!Yo solo quiero ver mis historias en paz y no tener que preocuparme por ellas.
-Ja ja.Vale,vale.Pero dudo que Cleo se riera de ti.
-¿Qué dices?¡Claro que lo haría!Antes era mala, tú eso no lo sabes.Antes era...No, iba a decirte que antes era Anti-Cleo,pero ahora sí es Anti-Cleo.¡Su verdadero yo es la Cleo mala!¡A eso me enfrentaba!
-Ja ja ¿Y por qué era mala?
-¡No,no,ella es mala, detrás de su fachada de simpática,alelada y aparentemente inofensiva!
Un día te contaré historias de la Cleo Mala.Hay un montón, ja ja.Pero si se entera de lo de Star Treck volvería a transformarse de nuevo en la Cleo Mala, lo sé.
-Ohh,ya lo pillo.Así que lo conservas en secreto por su bien,¿eh?
-No solo por ella,por el bien de todos.Para que podamos dormir por las noches.Es un servicio público,para que la Cleo mala nunca vuelva a liberarse...
-Je je.Vale...¿entonces no es porque te avergüences de que ahora Star Treck sea una serie para frikis?
-Eso no tiene nada que ver.
-Lo que tú digas.Yo,como tú,también noto si me mienten.
Wet Moon-Ross Campbell
Todo el mundo miente.Pero,en general, mentimos mal.Solo los psicópatas mienten realmente bien.¿Por qué la gente miente sobre cosas estúpidas?
Me encanta Trilby, ¡es monísima!
Confesiones
Lo confieso:A veces soy emo y patética.Ya no tengo 15 años como para poder permitirme escribir en esos días malos en los que me parece que el mundo es un agujero negro que se me come y que no le importo a nadie y que le caigo mal a la gente.
Me digo a mi misma lo que les digo a mis amigas cuando se ponen tremendistas (pero nadie lo dice con tanto tacto y amor como yo):- A llorar a la meca!! -Sé que el dicho es "a llorar a Jerusalén" pero jerusalén es un nombre demasiado largo y yo tengo que repetir esa frase demasiadas veces, sobretodo a mi misma,aunque sea mentalmente
Tengo una amiga a la que la frasecita le hace mucha gracia, por eso es mi amiga , porque le hacen gracia las cosas que digo aunque no la tengan (me sonrío mentalmente como un emoticono equisdé pero mi expresión facial es la de una jugadora profesional de póker)
Y ahora la verdad sobre lo anterior:La verdad es que suelo desconfiar de la gente a la que le parece siempre bien todo lo que digo;se ganan mi respeto aquellos que dicen la verdad aunque duela o no sea bonita...Creo que esa es la principal razón por la que te quiero.Me gusta decirlo, incluso aquí, aunque tú no te lo creas, tan solo(mucho más solo ahora que no le acompaña el acento) para que veas que te llevo siempre en mi pensamiento (por el Monesvol , ¿pero qué moñada es esa?¿Dónde está Debi y que has hecho con ella?-Lo siguiente debe leerse con un tono muy vehemente-Muere monstruo infernal del domingodespuésdelconcierto!...debería estar escribiendo sobre el concierto y no esta mierda!).
La verdad:Aunque hace cero coma he dicho que me gusta decirte te quiero por aquí...también suena raro decirlo aquí, así, diréctamente, ¿y si alguien se confunde y piensa que le hablo a él y no es así?Bueno, no creo que eso pudiese suceder pero me gusta pensar en posibilidades absurdas.De todas formas, en ese caso, a lo mejor el individuo en cuestión estaría feliz de sentirse amad@...O no.Y eso podría estar bien...O no.
Por cierto, tengo la manía de decir "la verdad es que..." y "bueno,la verdad:" y cosas por el estilo.Me da rabia esa manía mía.Yo creo que hay que desconfiar de las personas que emplean mucho la palabra "verdad" ,son mentirosas.Yo no soy mentirosa pero esto es una paradoja porque en caso de serlo también diría que no lo soy,¿no?Es lo que tiene el hecho de ser mentiroso.
Me digo a mi misma lo que les digo a mis amigas cuando se ponen tremendistas (pero nadie lo dice con tanto tacto y amor como yo):- A llorar a la meca!! -Sé que el dicho es "a llorar a Jerusalén" pero jerusalén es un nombre demasiado largo y yo tengo que repetir esa frase demasiadas veces, sobretodo a mi misma,aunque sea mentalmente
Tengo una amiga a la que la frasecita le hace mucha gracia, por eso es mi amiga , porque le hacen gracia las cosas que digo aunque no la tengan (me sonrío mentalmente como un emoticono equisdé pero mi expresión facial es la de una jugadora profesional de póker)
Y ahora la verdad sobre lo anterior:La verdad es que suelo desconfiar de la gente a la que le parece siempre bien todo lo que digo;se ganan mi respeto aquellos que dicen la verdad aunque duela o no sea bonita...Creo que esa es la principal razón por la que te quiero.Me gusta decirlo, incluso aquí, aunque tú no te lo creas, tan solo(mucho más solo ahora que no le acompaña el acento) para que veas que te llevo siempre en mi pensamiento (por el Monesvol , ¿pero qué moñada es esa?¿Dónde está Debi y que has hecho con ella?-Lo siguiente debe leerse con un tono muy vehemente-Muere monstruo infernal del domingodespuésdelconcierto!...debería estar escribiendo sobre el concierto y no esta mierda!).
La verdad:Aunque hace cero coma he dicho que me gusta decirte te quiero por aquí...también suena raro decirlo aquí, así, diréctamente, ¿y si alguien se confunde y piensa que le hablo a él y no es así?Bueno, no creo que eso pudiese suceder pero me gusta pensar en posibilidades absurdas.De todas formas, en ese caso, a lo mejor el individuo en cuestión estaría feliz de sentirse amad@...O no.Y eso podría estar bien...O no.
Por cierto, tengo la manía de decir "la verdad es que..." y "bueno,la verdad:" y cosas por el estilo.Me da rabia esa manía mía.Yo creo que hay que desconfiar de las personas que emplean mucho la palabra "verdad" ,son mentirosas.Yo no soy mentirosa pero esto es una paradoja porque en caso de serlo también diría que no lo soy,¿no?Es lo que tiene el hecho de ser mentiroso.
jueves, 10 de marzo de 2011
Tiempo
Los días suceden demasiado despacio.El tiempo se arrastra, se pega a las paredes de la casa,se niega a pasar.Trato de matarlo antes de que él me mate a mi.
Tengo un beso tuyo pegado a los labios.Me gusta echarte de menos pero prefiero tenerte cerca.
Sonrío,aunque no siento absolutamente nada.Dicen que si sonríes, aunque no estés feliz, el cuerpo reacciona positivamente, segregando...Vaya, no recuerdo el nombre, pero alguna hormona de esas que contribuyen a que estemos felices.
La apatía se me está comiendo poco a poco.
Tengo un beso tuyo pegado a los labios.Me gusta echarte de menos pero prefiero tenerte cerca.
Sonrío,aunque no siento absolutamente nada.Dicen que si sonríes, aunque no estés feliz, el cuerpo reacciona positivamente, segregando...Vaya, no recuerdo el nombre, pero alguna hormona de esas que contribuyen a que estemos felices.
La apatía se me está comiendo poco a poco.
martes, 8 de marzo de 2011
...
Me bebo la vida a grandes tragos,hasta ahogarme.Trato de ser feliz aunque sea solo un minuto.Buscando nuevas sensaciones, buscando dosis de adrenalina.Sensaciones,placeres efímeros: Líquido transparente,frío, que deja un sabor amargo en la boca.Pero eso se evapora y lo único que queda es un poso negro y viscoso, como si fuese alquitrán, que se acumula dentro de mi,muy dentro, al fondo.Poco a poco, cada día que se evapora deja un poquito más de ese líquido denso.Sé que llegará un momento en el que ya no sea solo un poso al fondo,sino que empezará a llenarme, a cubrirme,tapando mis pulmones e impidiéndome respirar.Me ahogará.Me matará.
Por más que trato de transformar toda esa tristeza en canciones.En notas que me alejen de mi.Ese líquido es demasiado pegajoso y denso como para diluirlo por completo.
Ella estaba sentada en el sillón junto a la ventana,abrazando su guitarra.Sus ojos se perdían en algún punto tras el cristal.
-Has leído mi cuaderno-dijo sin mirarme.
-Sí...-admití.
-Ya.
No dijimos nada más.Sabía que estaba deprimida.Sabía que era autodestructiva.Me hubiese gustado decirle que yo estaba con ella,pero me pareció estúpido.Estaba avergonzada por haber hurgado en sus cosas sin permiso y no quería incomodarla.Lo que no sabía era que no volvería a verla.
Un poema de amor.
“Si el hombre pudiera decir lo que ama,
si el hombre pudiera levantar su amor por el cielo
como una nube en la luz;
si como muros que se derrumban,
para saludar la verdad erguida en medio,
pudiera derrumbar su cuerpo, dejando sólo la verdad del amor,
la verdad de sí mismo;
que no se llama gloria, fortuna o ambición,
sino amor o deseo,
yo sería aquel que imaginaba;
aquel que con su lengua, sus ojos y sus manos
proclama ante los hombres la verdad ignorada,
la verdad de su amor verdadero.
Libertad no conozco sino la libertad de estar preso en alguien
cuyo nombre no puedo oír sin escalofrío;
alguien por quien me olvido de esta existencia mezquina,
por quien el día y la noche son para mí lo que quiera,
y mi cuerpo y espíritu flotan en su cuerpo y espíritu
como leños perdidos que el mar anega o levanta
libremente, con la libertad del amor,
la única libertad que me exalta,
la única libertad por que muero.
Tú justificas mi existencia:
Si no te conozco, no he vivido;
Si muero sin conocerte, no muero, porque no he vivido.”
Luis Cernuda
si el hombre pudiera levantar su amor por el cielo
como una nube en la luz;
si como muros que se derrumban,
para saludar la verdad erguida en medio,
pudiera derrumbar su cuerpo, dejando sólo la verdad del amor,
la verdad de sí mismo;
que no se llama gloria, fortuna o ambición,
sino amor o deseo,
yo sería aquel que imaginaba;
aquel que con su lengua, sus ojos y sus manos
proclama ante los hombres la verdad ignorada,
la verdad de su amor verdadero.
Libertad no conozco sino la libertad de estar preso en alguien
cuyo nombre no puedo oír sin escalofrío;
alguien por quien me olvido de esta existencia mezquina,
por quien el día y la noche son para mí lo que quiera,
y mi cuerpo y espíritu flotan en su cuerpo y espíritu
como leños perdidos que el mar anega o levanta
libremente, con la libertad del amor,
la única libertad que me exalta,
la única libertad por que muero.
Tú justificas mi existencia:
Si no te conozco, no he vivido;
Si muero sin conocerte, no muero, porque no he vivido.”
Luis Cernuda
domingo, 6 de marzo de 2011
Corte de pelo.
Me lo he cortado yo misma.Solo de la parte de atrás.Me hice una coleta la sujeté en la nuca y la corté.De delante está exáctamente igual.Una amiga me dijo que "se ve un poco torcido pero no se nota mucho".Supongo que iré a la peluquería a arreglarme el corte.No sé cuándo, pero iré.Era mi idea desde el principio.Pero,simplemente,me apetecía cortarme el pelo.Cambiar algo de mi aspecto.
Me aburro de mi misma.
Supongo que necesito cambiar cosas de mi aspecto exterior porque últimamente no se mueve nada en mi interior por más que leo,veo cine, voy a ver lugares diferentes...Nada.
Me siento igual de perdida que hace 3 años, o incluso más.Cuando empecé el bachillerato tenía tan claro que iba a estudiar psicología y que aquello a lo que me fuese a dedicar profesionalmente lo vería por el camino...Ahora no sé ni qué quiero estudiar.Estoy estudiando una carrera, sí, pero no tengo claro que quiera seguir en ello.La gente me mira con reproche cuando digo que tal vez no sea esto lo que quiero, que tal vez me cambie una vez más.
Lo intento todo lo que puedo pero parece que no encajo en ningún sitio.Aquí no tengo a nadie.Mucha gente y pocas personas.
Odio Madrid, quiero volver a Ibiza.Quiero ver el mar.Y estar a su lado.Estar cerca de la gente que me quiere.Sé que parezco una niña pequeña,lloriqueando porque me siento sola en vez de afrontar la vida con madurez y tratar de ser feliz;ver todas las nuevas oportunidades que se abren ante mi, ver las cosas en positivo,etc,etc.Estar sin padres y vivir sola debería ser algo guay.Pero no lo es para mi.Y aunque trate de llenar los días de cosas positivas,aunque trate de conectar con la gente...Uf,de todas formas siempre estamos solos ¿no?
Me aburro de mi misma.
Supongo que necesito cambiar cosas de mi aspecto exterior porque últimamente no se mueve nada en mi interior por más que leo,veo cine, voy a ver lugares diferentes...Nada.
Me siento igual de perdida que hace 3 años, o incluso más.Cuando empecé el bachillerato tenía tan claro que iba a estudiar psicología y que aquello a lo que me fuese a dedicar profesionalmente lo vería por el camino...Ahora no sé ni qué quiero estudiar.Estoy estudiando una carrera, sí, pero no tengo claro que quiera seguir en ello.La gente me mira con reproche cuando digo que tal vez no sea esto lo que quiero, que tal vez me cambie una vez más.
Lo intento todo lo que puedo pero parece que no encajo en ningún sitio.Aquí no tengo a nadie.Mucha gente y pocas personas.
Odio Madrid, quiero volver a Ibiza.Quiero ver el mar.Y estar a su lado.Estar cerca de la gente que me quiere.Sé que parezco una niña pequeña,lloriqueando porque me siento sola en vez de afrontar la vida con madurez y tratar de ser feliz;ver todas las nuevas oportunidades que se abren ante mi, ver las cosas en positivo,etc,etc.Estar sin padres y vivir sola debería ser algo guay.Pero no lo es para mi.Y aunque trate de llenar los días de cosas positivas,aunque trate de conectar con la gente...Uf,de todas formas siempre estamos solos ¿no?
viernes, 4 de marzo de 2011
Effy
Me enamoré de Kaya Scodelario en cuanto la vi por primera vez interpretando a Effy en "Skins".
Me acabo de enamorar de esta canción de Florence and the machine.
jueves, 3 de marzo de 2011
...Carta ahogada.
Pintas sonrisas en mi cara y a continuación me las robas:
-No te las mereces.-dices
Me enseñas una flor preciosa ,la acercas a mi rostro, me acaricias los labios con ella y a continuación la retiras de golpe, te las metes en la boca, la masticas y la escupes.
¿Qué puedo decir?Si no me quedan palabras.
¿Qué puedo hacer?Cuando quererte no es suficiente.Cuando me voy ahogando poco a poco en mis propias lágrimas.
Qué puedo hacer si no soy capaz de resignarme.Porque me quieres.Porque te quiero.
¿Qué voy a hacer?No me crees.Y,por lo demás, me quema la culpa.Otra vez.Debería pensar en hacer cosas que me aporten felicidad...Pero solo soy capaz de pensar en ti.
Y aquí se van ahogando mis letras sin ser vistas,porque,por más que escriba ,no hay nada que pueda decir.
-No te las mereces.-dices
Me enseñas una flor preciosa ,la acercas a mi rostro, me acaricias los labios con ella y a continuación la retiras de golpe, te las metes en la boca, la masticas y la escupes.
¿Qué puedo decir?Si no me quedan palabras.
¿Qué puedo hacer?Cuando quererte no es suficiente.Cuando me voy ahogando poco a poco en mis propias lágrimas.
Qué puedo hacer si no soy capaz de resignarme.Porque me quieres.Porque te quiero.
¿Qué voy a hacer?No me crees.Y,por lo demás, me quema la culpa.Otra vez.Debería pensar en hacer cosas que me aporten felicidad...Pero solo soy capaz de pensar en ti.
Y aquí se van ahogando mis letras sin ser vistas,porque,por más que escriba ,no hay nada que pueda decir.
martes, 1 de marzo de 2011
Imprecisión.
Hace que se me escapen los días.Que se escurran los minutos que aun no tengo entre mis dedos, apenas sin poder tocarlos.
Imprecisión.Necedad.El no saber.El no querer.
Pienso volver a abrazar la vida, pienso volver a esforzarme,pero qué pena que ya no me motive lo que me ocupa.Qué pena haber perdido el hambre de letras, el hambre de palabras.
Sentirme sola, mareada,ofuscada, dramática y confusa, sin nada que decir.Sin nada que aportar.Sin nada que me pueda interesar...
Pero,dice un duende en mi memoria "recuerda que cada día es el primer día del resto de tu vida".Y esto suena tópico y peliculero pero me gusta.
La vida es demasiado corta.
Imprecisión.Necedad.El no saber.El no querer.
Pienso volver a abrazar la vida, pienso volver a esforzarme,pero qué pena que ya no me motive lo que me ocupa.Qué pena haber perdido el hambre de letras, el hambre de palabras.
Sentirme sola, mareada,ofuscada, dramática y confusa, sin nada que decir.Sin nada que aportar.Sin nada que me pueda interesar...
Pero,dice un duende en mi memoria "recuerda que cada día es el primer día del resto de tu vida".Y esto suena tópico y peliculero pero me gusta.
La vida es demasiado corta.
lunes, 28 de febrero de 2011
No olvidó nada excepto su cuerpo.
Aquella mañana cuando se levantó,como de costumbre, para ir al baño,el cadaver le agarró el tobillo con fuerza.Se sobresaltó y movió el pie enérgicamente para desasirse de la mano que le cogía.Se quedó observando el cuerpo: se había movido al menos un metro de distancia de su posición habitual.Normalmente el cuerpo yacía dentro de la pequeña habitación que había en el pasillo,frente al cuarto de baño, y que utilizaba para guardar las cosas de limpieza.La noche anterior, como todas las noches, fue a observar el cuerpo inerte antes de irse a dormir, pero se dejó la puerta abierta y ahora el brazo del cadaver estaba en medio del pasillo.
Después de aquél pequeño sobresalto se metió en el cuarto de baño, orinó y se lavó los dientes.Era la segunda vez que el cadaver se movía.Diana se marchó y se lo llevó todo, absolutamente todas sus cosas,incluso la mermelada sin azúcar que compraba de la nevera,ninguno de sus adornos para el pelo quedó olvidado en el cuarto de baño;tampoco ninguna aguja por el suelo.Diana era modista, él solía reprocharle que no tuviese cuidado con las agujas.Pero no quedó nada de ella.Solo se dejó lo más importante:su cuerpo.
Después de aquél pequeño sobresalto se metió en el cuarto de baño, orinó y se lavó los dientes.Era la segunda vez que el cadaver se movía.Diana se marchó y se lo llevó todo, absolutamente todas sus cosas,incluso la mermelada sin azúcar que compraba de la nevera,ninguno de sus adornos para el pelo quedó olvidado en el cuarto de baño;tampoco ninguna aguja por el suelo.Diana era modista, él solía reprocharle que no tuviese cuidado con las agujas.Pero no quedó nada de ella.Solo se dejó lo más importante:su cuerpo.
miércoles, 23 de febrero de 2011
I don't care what they say, I'm in love with you...
Solo puedo esperar.Bueno, no es que pueda, es que soy incapaz de no esperarte.
Maldita sea,soy una estúpida, creo que te amo.
Maldita sea,soy una estúpida, creo que te amo.
martes, 22 de febrero de 2011
Morir,dormir...tal vez soñar.
Ser o no ser,esa es la cuestión.
Los últimos días me ha costado demasiado dormirme,desde el viernes no duermo más de 5 horas.Esta mañana el despertador ha sonado a las 7,como todos los días lectivos de mi vida.He decidido dormir más.Tengo que coger el tren a las 8, pero he pensado "no importa, iré a segunda hora, tampoco me perderé tanto,hoy estoy demasiado cansada".A las 8:30 me he despertado otra vez y esta vez lo que he pensado es que hoy prefería pasarme toda la mañana durmiendo.Solo tengo clase de martes a viernes así que los sábados , los domingos y los lunes,normalmente, duermo todo lo que quiero.Este fin de semana no ha sido así.Mi cuerpo no quería dormir.Y hoy no he tenido la suficiente fuerza de voluntad como para ir a clase muerta de sueño,siempre podría irme a dormir antes esta noche.Me prometí a mi misma que este segundo cuatrimestre me pondría las pilas , porque las asignaturas que me tocan ahora me gustan mucho más que las del primer cuatrimestre y porque es importante que lo apruebe todo.Sin embargo, no lo he hecho.
Quedarse en la cama calentita, abrazada por las sábanas, soñando (hoy el sueño ha sido grato aunque ya no recuerdo de qué iba),es lo mejor del mundo.Pero luego me levanto , me doy cuenta de que he tirado la mañana a la basura y me siento mal, irresponsable,descontenta conmigo misma.Justamente los martes tengo las clases que más me gustan.
Los últimos días me ha costado demasiado dormirme,desde el viernes no duermo más de 5 horas.Esta mañana el despertador ha sonado a las 7,como todos los días lectivos de mi vida.He decidido dormir más.Tengo que coger el tren a las 8, pero he pensado "no importa, iré a segunda hora, tampoco me perderé tanto,hoy estoy demasiado cansada".A las 8:30 me he despertado otra vez y esta vez lo que he pensado es que hoy prefería pasarme toda la mañana durmiendo.Solo tengo clase de martes a viernes así que los sábados , los domingos y los lunes,normalmente, duermo todo lo que quiero.Este fin de semana no ha sido así.Mi cuerpo no quería dormir.Y hoy no he tenido la suficiente fuerza de voluntad como para ir a clase muerta de sueño,siempre podría irme a dormir antes esta noche.Me prometí a mi misma que este segundo cuatrimestre me pondría las pilas , porque las asignaturas que me tocan ahora me gustan mucho más que las del primer cuatrimestre y porque es importante que lo apruebe todo.Sin embargo, no lo he hecho.
Quedarse en la cama calentita, abrazada por las sábanas, soñando (hoy el sueño ha sido grato aunque ya no recuerdo de qué iba),es lo mejor del mundo.Pero luego me levanto , me doy cuenta de que he tirado la mañana a la basura y me siento mal, irresponsable,descontenta conmigo misma.Justamente los martes tengo las clases que más me gustan.
lunes, 21 de febrero de 2011
Imbécil.
A la deriva van mis pensamientos.Tengo la sospecha de que hay un torbellino en mi mente que los está arrastrando a todos, los va absorver y al final me consumirá a mi.
Se marchó y me dejó una fisura en el alma, por la que se me escapan las palabras, los versos, la vida.Y no olvido que fue culpa mía.No soy capaz de perdonarme.
-Recuerda-me digo-que lo peor que hay es ser imbécil.Si le necesitas para ser feliz eres una imbécil.Si te resignas a ser imbécil eres más imbécil todavía.
Así que yo, un ser absurdo, pinto de imbecilidad cada segundo de mi vida y no me importa.Me cuesta un esfuerzo titánico levantarme por las mañanas,ir a clase, estudiar,comer,vivir.Sí, soy una gran imbécil pero no me importa, disimulo, hago como que no lo soy.Tal vez engañe a la gente sin problemas,pero no me engaño a mi:Todavía no soy capaz de dormirme sin pensar que él está a mi lado, abrazándome como solía.
Se marchó y me dejó una fisura en el alma, por la que se me escapan las palabras, los versos, la vida.Y no olvido que fue culpa mía.No soy capaz de perdonarme.
-Recuerda-me digo-que lo peor que hay es ser imbécil.Si le necesitas para ser feliz eres una imbécil.Si te resignas a ser imbécil eres más imbécil todavía.
Así que yo, un ser absurdo, pinto de imbecilidad cada segundo de mi vida y no me importa.Me cuesta un esfuerzo titánico levantarme por las mañanas,ir a clase, estudiar,comer,vivir.Sí, soy una gran imbécil pero no me importa, disimulo, hago como que no lo soy.Tal vez engañe a la gente sin problemas,pero no me engaño a mi:Todavía no soy capaz de dormirme sin pensar que él está a mi lado, abrazándome como solía.
domingo, 20 de febrero de 2011
La mayoría de suicidios son en domingo.
No me extraña.
Domingo.
Gloomy Sunday.
Hoy una amiga ha amenizado mi tarde.No ha estado mal.En realidad la culpa no es de los domingos, la culpa es de los lunes que vienen detrás.La gente quiere a los domingos.La gente prefiere quedarse en domingo eternamente y que le den al lunes.
Yo soy rara.Tengo muchas ganas de lunes.Tengo ganas de estar terriblemente agobiada por una actividad que me arrastra y no me deja pensar ni parar.Tiendo a la posición más estable, se podría pensar que lo más estable es lo que menos energía consume, pero no, lo más estable es ese momento en el que te quedas tieso en la cama, que no puedes ni moverte porque has gastado todo el combustible disponible.
Demasiados días, demasiadas horas , demasiado tiempo tirado a la basura.
Y tú, tú maldita enfermedad de mi mente que se aferra a mis neuronas como una garrapata invadiendo mis pensamientos.Como una droga, provocando sensaciones tan placenteras y destruéndome tantísimo al mismo tiempo.Me da rabia cuando dices esas cosas que me demuestran que en el fondo no me conoces de nada.No soy tan buena como me gustaría ser ni tan mediocre como tú piensas.Es mi maldita culpa , por ser tan gilipollas.Maté una vez a un perro y ahora me llaman mataperros.No, peor que eso, me llamaban mataperros sin motivo, pensé en matar al perro, dejé pruebas de que había pensado en ello, y ahora piensan que tenían razón al llamarme mataperros.Qué mierda.Inmundicia.Deshechos.Materia inútil.
(No, no pienso matar a ningún perro.
Yo me entiendo.
O no.Pero qué más da.)
Domingo.
Gloomy Sunday.
Hoy una amiga ha amenizado mi tarde.No ha estado mal.En realidad la culpa no es de los domingos, la culpa es de los lunes que vienen detrás.La gente quiere a los domingos.La gente prefiere quedarse en domingo eternamente y que le den al lunes.
Yo soy rara.Tengo muchas ganas de lunes.Tengo ganas de estar terriblemente agobiada por una actividad que me arrastra y no me deja pensar ni parar.Tiendo a la posición más estable, se podría pensar que lo más estable es lo que menos energía consume, pero no, lo más estable es ese momento en el que te quedas tieso en la cama, que no puedes ni moverte porque has gastado todo el combustible disponible.
Demasiados días, demasiadas horas , demasiado tiempo tirado a la basura.
Y tú, tú maldita enfermedad de mi mente que se aferra a mis neuronas como una garrapata invadiendo mis pensamientos.Como una droga, provocando sensaciones tan placenteras y destruéndome tantísimo al mismo tiempo.Me da rabia cuando dices esas cosas que me demuestran que en el fondo no me conoces de nada.No soy tan buena como me gustaría ser ni tan mediocre como tú piensas.Es mi maldita culpa , por ser tan gilipollas.Maté una vez a un perro y ahora me llaman mataperros.No, peor que eso, me llamaban mataperros sin motivo, pensé en matar al perro, dejé pruebas de que había pensado en ello, y ahora piensan que tenían razón al llamarme mataperros.Qué mierda.Inmundicia.Deshechos.Materia inútil.
(No, no pienso matar a ningún perro.
Yo me entiendo.
O no.Pero qué más da.)
sábado, 19 de febrero de 2011
jueves, 17 de febrero de 2011
Se acabó.
Lo que se tenía que decir se dijo: Se terminó.Es lo mejor.Y olvídate de todo lo demás.
Que el amor no lo puede todo.Y,ahora,trato de olvidar que yo te amaba y todas las cosas que tú decías.
Cocinar, leer, estudiar, avanzar, seguir adelante.HAZ LO MISMO DE SIEMPRE.Me digo.Como si nada.
No puedo.O no quiero.
Preocúpate por ti.Vive.Olvídate de él.Sal.Conoce gente.Disfruta.Fóllate a otro...
...
No puedo.
No puedo.Y no quiero.
No quiero que otro me toque, quiero que vuelva.Y no volverá.Y aun estoy en estado de negación.No lo asumo.
No me concentro en nada.No tengo hambre.Pienso en él a todas horas.Me siento perdida e improductiva.
Y es normal.El tiempo todo lo cura...Aunque yo sienta que no puedo más.
Pero no hay nada que hacer, aunque yo me desespere pensando que no puede ser, que no podemos estar separados si de verdad nos amamos.Que no le decepcionaré más.Y ya para qué.PARA QUÉ.
Me odio.Por no pensar.Ahora que se me parta el alma que yo me lo he buscado.
¿Dramatizo?
Eso da igual.
Ya está.
Olvídale.
Pero mi mente una vez más me dice que no puedo.Y no quiero.
A la mierda el curso, la vida, el dinero invertido...¿Voy a decepcionar a todo el mundo o qué?Se me cae el mundo porque no me siento fuerte como para afrontar todo esto y sé que tengo que hacerlo y que me sentiré orgullosa si lo hago.Pero en este momento no puedo.
No puedo.Y no quiero.
No quiero cocinar , ni respirar, ni vestirme , ni levantarme por la mañana, ni ir a clase, ni nada de nada.
Uno no puede hundirse por algo así, uno tiene que tener la fuerza para continuar.
...
La fuerza...
Me está matando la culpa.
Estos días pasarán.Con el tiempo volveré a estar bien.
Pero ahora, sola conmigo, que no necesito a nadie más si él me deja, trataré de continuar.Aunque sienta que no puedo.Tendré que poder.Tendré que querer.Aunque sea a la fuerza.
-Esto fue lo que escribió en un cuaderno que encontré en plena calle una chica cualquiera a la que, llamadme perspicaz,posiblemente había dejado su novio.
Qué absurda,la chica de turno, y encima va y deja al cuaderno tirado , solo con su soledad, en plena calle, el pobre.-
Que el amor no lo puede todo.Y,ahora,trato de olvidar que yo te amaba y todas las cosas que tú decías.
Cocinar, leer, estudiar, avanzar, seguir adelante.HAZ LO MISMO DE SIEMPRE.Me digo.Como si nada.
No puedo.O no quiero.
Preocúpate por ti.Vive.Olvídate de él.Sal.Conoce gente.Disfruta.Fóllate a otro...
...
No puedo.
No puedo.Y no quiero.
No quiero que otro me toque, quiero que vuelva.Y no volverá.Y aun estoy en estado de negación.No lo asumo.
No me concentro en nada.No tengo hambre.Pienso en él a todas horas.Me siento perdida e improductiva.
Y es normal.El tiempo todo lo cura...Aunque yo sienta que no puedo más.
Pero no hay nada que hacer, aunque yo me desespere pensando que no puede ser, que no podemos estar separados si de verdad nos amamos.Que no le decepcionaré más.Y ya para qué.PARA QUÉ.
Me odio.Por no pensar.Ahora que se me parta el alma que yo me lo he buscado.
¿Dramatizo?
Eso da igual.
Ya está.
Olvídale.
Pero mi mente una vez más me dice que no puedo.Y no quiero.
A la mierda el curso, la vida, el dinero invertido...¿Voy a decepcionar a todo el mundo o qué?Se me cae el mundo porque no me siento fuerte como para afrontar todo esto y sé que tengo que hacerlo y que me sentiré orgullosa si lo hago.Pero en este momento no puedo.
No puedo.Y no quiero.
No quiero cocinar , ni respirar, ni vestirme , ni levantarme por la mañana, ni ir a clase, ni nada de nada.
Uno no puede hundirse por algo así, uno tiene que tener la fuerza para continuar.
...
La fuerza...
Me está matando la culpa.
Estos días pasarán.Con el tiempo volveré a estar bien.
Pero ahora, sola conmigo, que no necesito a nadie más si él me deja, trataré de continuar.Aunque sienta que no puedo.Tendré que poder.Tendré que querer.Aunque sea a la fuerza.
-Esto fue lo que escribió en un cuaderno que encontré en plena calle una chica cualquiera a la que, llamadme perspicaz,posiblemente había dejado su novio.
Qué absurda,la chica de turno, y encima va y deja al cuaderno tirado , solo con su soledad, en plena calle, el pobre.-
miércoles, 16 de febrero de 2011
Aeropuerto.
Había una chica llorando.Todos la miraban.Ella miraba su teléfono móvil,como esperando una llamada que nunca llegaría.Odié que se comportase así en público, pero a la vez la quise.
Adiós a la isla, hola Madrid, ciudad súpercontaminada a la que odio.
Hola pantalla del ordenador.Compañera de mis tardes, aislaste del mundo real.
Le echo de menos.
Pero no supe, no quise o no sé...No pensé.No quise pensar.Culpable al fin y al cabo pero qué más da.
Dejaré de querer que vuelva.
Adiós,adiós,adiós...Me digo adiós.
No pensé, no dije, no sabía,no supe, qué absurdo...
No hay excusas.
Pero seré más fuerte que tu ausencia palpitando en mi pecho hasta consumirme.Me hago pequeña.Desaparezco.
Adiós,adiós chica del aeropuerto, sé que llorases por lo que llorases al final sonreirás.
Adiós a la isla, hola Madrid, ciudad súpercontaminada a la que odio.
Hola pantalla del ordenador.Compañera de mis tardes, aislaste del mundo real.
Le echo de menos.
Pero no supe, no quise o no sé...No pensé.No quise pensar.Culpable al fin y al cabo pero qué más da.
Dejaré de querer que vuelva.
Adiós,adiós,adiós...Me digo adiós.
No pensé, no dije, no sabía,no supe, qué absurdo...
No hay excusas.
Pero seré más fuerte que tu ausencia palpitando en mi pecho hasta consumirme.Me hago pequeña.Desaparezco.
Adiós,adiós chica del aeropuerto, sé que llorases por lo que llorases al final sonreirás.
miércoles, 9 de febrero de 2011
...
Música de Yann Tiersen.
Soñé que perdía el avión.Soñé que lloraba desconsolada en el suelo del baño del aeropuerto.Me he despertado angustiada.
A veces los sueños se parecen a un puzzle de recuerdos montado por un mono esquizofrénico.
Pero no en este caso.Un sueño sencillo, un sueño realista.
Soñé que perdía el avión.Soñé que lloraba desconsolada en el suelo del baño del aeropuerto.Me he despertado angustiada.
A veces los sueños se parecen a un puzzle de recuerdos montado por un mono esquizofrénico.
Pero no en este caso.Un sueño sencillo, un sueño realista.
martes, 8 de febrero de 2011
Le Parade
Another day to live
Another way to go
Nobody's in this room
Nobody's here for now
Wake up early
I know it's too late
To late for the parade
Look at my feet
Moving slowly
I'm afraid it's over
Naked
A bit sleepy
In my single room
I open the door
Call up call up the lift
I wish I was in the...
Sometimes I feel my skin
Sometimes I hear a voice
" please try to be friendly "
But I'm too old inside
I'm so jealous
But proud to be
An ordinary girl
I'd like to talk
But you know I hate
All ordinary words
Naked
A bit sleepy
In my single room
I open the door
And call up call up the lift
I wish I was in the...
Piel,sábanas,humedad.
Despertar.Desnuda y huérfana de un sueño demasiado intenso.
Sentir la lluvia.Ver nubes y sol difuso.
Ducharse con agua ardiendo.
Pesarse,decepcionarse,vestirse,andar.
Metro,gente,da igual, no estoy aquí.
Estar y no estar.Mirar por la ventana.
Metro,gente, da igual, no estoy aquí.
Volver a casa.
Dormir.
Platos,escobas,ropa sucia.
Dibujos y un piano de fondo.Te busco en mi imaginación.
Libros,pantalla...Guitarras que resuenan con 4 acordes potentes, voces hechas de tabaco, rayas y alcohol.
Piano.Frío.
Pijama.
Pantalla.
Sábanas,piel,lágrimas,soñar.
Nada.
Another way to go
Nobody's in this room
Nobody's here for now
Wake up early
I know it's too late
To late for the parade
Look at my feet
Moving slowly
I'm afraid it's over
Naked
A bit sleepy
In my single room
I open the door
Call up call up the lift
I wish I was in the...
Sometimes I feel my skin
Sometimes I hear a voice
" please try to be friendly "
But I'm too old inside
I'm so jealous
But proud to be
An ordinary girl
I'd like to talk
But you know I hate
All ordinary words
Naked
A bit sleepy
In my single room
I open the door
And call up call up the lift
I wish I was in the...
Piel,sábanas,humedad.
Despertar.Desnuda y huérfana de un sueño demasiado intenso.
Sentir la lluvia.Ver nubes y sol difuso.
Ducharse con agua ardiendo.
Pesarse,decepcionarse,vestirse,andar.
Metro,gente,da igual, no estoy aquí.
Estar y no estar.Mirar por la ventana.
Metro,gente, da igual, no estoy aquí.
Volver a casa.
Dormir.
Platos,escobas,ropa sucia.
Dibujos y un piano de fondo.Te busco en mi imaginación.
Libros,pantalla...Guitarras que resuenan con 4 acordes potentes, voces hechas de tabaco, rayas y alcohol.
Piano.Frío.
Pijama.
Pantalla.
Sábanas,piel,lágrimas,soñar.
Nada.
In the Feel Good Inc
And all I wanna hear is the message beep.
My dreams ,they've got to kiss, because I don't get sleep, no...
Clase y estudio.Debería preocuparme de estudiar.
Pero me paso el día distraída y con el móvil en la mano,tratando de resistir la tentación de escribirle y esperando que sea él quien lo haga...Qué absurda.
Sí, absurda es la palabra que mejor me define.
lunes, 7 de febrero de 2011
Cabeza de fósforo
¿Cuál es el parásito más persistente-Preguntaba el personaje de Leo DiCaprio en Orígen.¿La respuesta? Una idea.
Hace algunos años escribí un cuento que se llamaba "Cabeza de fósforo" iba acerca de una chica de 14 años con un desequilibrio emocional bastante acusado.[ironic mode on]No, por supuesto esa chica no tenía nada que ver conmigo en mi época adolescente, yo soy y siempre fui un ejemplo de cordura y estabilidad.[ironic mode off]
La historia se llamaba así porque esa chica se sentía como una cerilla: Una idea había encontrado en su cabeza el combustible suficiente como para prender y poco a poco había ido consumiendo toda su mente y después su cuerpo.
¿Y éso que tiene que ver conmigo ahora? No lo sé, simplemente me he acordado de eso porque ahora mismo tengo algo en la cabeza.O más bien a alguien. Y no se marcha.Invade todo mi pensamiento.Como un maldito parásito.Él y los pensamientos relacionados con él y la esperanza de que todo se pueda solucionar...El deseo de querer solucionarlo...Supongo que tampoco quiero deshacerme de esa idea porque ahora mismo impide que me derrumbe.Pero no puedo dormir con ésa idea-parásito revoloteando por mi cabeza...
Ahora, en la cama,me invade una sensación de dulzura y calidez, como si me estuviese bañando en caramelo fundido...Pero no puedo dormir y, además, no quiero pensarlo,porque no siempre se puede tener lo que se quiere y cuanto más bonitos y cálidos sean los recuerdos, cuánto más me aferre a la esperanza, más doloroso será tratar de borrarlo todo después.
El amor es una droga dura y desengancharse cuesta demasiado.
Hace algunos años escribí un cuento que se llamaba "Cabeza de fósforo" iba acerca de una chica de 14 años con un desequilibrio emocional bastante acusado.[ironic mode on]No, por supuesto esa chica no tenía nada que ver conmigo en mi época adolescente, yo soy y siempre fui un ejemplo de cordura y estabilidad.[ironic mode off]
La historia se llamaba así porque esa chica se sentía como una cerilla: Una idea había encontrado en su cabeza el combustible suficiente como para prender y poco a poco había ido consumiendo toda su mente y después su cuerpo.
¿Y éso que tiene que ver conmigo ahora? No lo sé, simplemente me he acordado de eso porque ahora mismo tengo algo en la cabeza.O más bien a alguien. Y no se marcha.Invade todo mi pensamiento.Como un maldito parásito.Él y los pensamientos relacionados con él y la esperanza de que todo se pueda solucionar...El deseo de querer solucionarlo...Supongo que tampoco quiero deshacerme de esa idea porque ahora mismo impide que me derrumbe.Pero no puedo dormir con ésa idea-parásito revoloteando por mi cabeza...
Ahora, en la cama,me invade una sensación de dulzura y calidez, como si me estuviese bañando en caramelo fundido...Pero no puedo dormir y, además, no quiero pensarlo,porque no siempre se puede tener lo que se quiere y cuanto más bonitos y cálidos sean los recuerdos, cuánto más me aferre a la esperanza, más doloroso será tratar de borrarlo todo después.
El amor es una droga dura y desengancharse cuesta demasiado.
domingo, 6 de febrero de 2011
Perderme en un cuento...
Me duele la boca de no besarte.
Me duelen los ojos de no verte.
Los oídos de no escucharte.
A ratos,tengo la sensación de que se me va a salir el corazón del pecho y, a continuación, siento que se me ha parado, que no bombea sangre.
Debe de ser verdad porque hasta me he desmayado.Ha sido estupendo perder la consciencia durante unos instantes.
Ya no lloro, ni grito, ni maldigo, solo tristeza...
Solo ser una autómata y tratar de fingir que soy feliz mientras me esfuerzo en ocupar el tiempo para olvidarme de ti.
No sé si soy especial pero me sentía especial cuando tú me querías...
Pero sabía que no podías quererme, no pasa nada, no eres culpable, y yo...Yo no hice nada más que actuar con la imprecisión que me caracteriza.
Escribir letras que me alejen...
Me duelen los ojos de no verte.
Los oídos de no escucharte.
A ratos,tengo la sensación de que se me va a salir el corazón del pecho y, a continuación, siento que se me ha parado, que no bombea sangre.
Debe de ser verdad porque hasta me he desmayado.Ha sido estupendo perder la consciencia durante unos instantes.
Ya no lloro, ni grito, ni maldigo, solo tristeza...
Solo ser una autómata y tratar de fingir que soy feliz mientras me esfuerzo en ocupar el tiempo para olvidarme de ti.
No sé si soy especial pero me sentía especial cuando tú me querías...
Pero sabía que no podías quererme, no pasa nada, no eres culpable, y yo...Yo no hice nada más que actuar con la imprecisión que me caracteriza.
Escribir letras que me alejen...
Las mujeres no pueden ser desesperadamente románticas...
Y aparecer cuando menos te lo esperes en tu casa, de rodillas, pidiendo perdón, con una banda que toca Still loving you y un anillo,no uno de compromiso, pidiéndote que no me dejes.
Y buscarte en el mundo virtual y proponerte matrimonio.
Y escribir tu nombre en el firmamento.
Y escribirte cartas de amor cada día desde el día que te perdí y enviártelas todas...
No se puede ser tan desesperadamente romántica porque si una mujer hace eso el sustantivo se convierte en adjetivo y se convierte en una desesperada, simple y llanamente...un hombre en cambio... tal vez se le considere romántico y loco de amor.
Las mujeres no deben luchar por el amor perdido.
No estoy segura de ser una mujer , tal vez tan solo una enferma mental.
Y buscarte en el mundo virtual y proponerte matrimonio.
Y escribir tu nombre en el firmamento.
Y escribirte cartas de amor cada día desde el día que te perdí y enviártelas todas...
No se puede ser tan desesperadamente romántica porque si una mujer hace eso el sustantivo se convierte en adjetivo y se convierte en una desesperada, simple y llanamente...un hombre en cambio... tal vez se le considere romántico y loco de amor.
Las mujeres no deben luchar por el amor perdido.
No estoy segura de ser una mujer , tal vez tan solo una enferma mental.
viernes, 4 de febrero de 2011
He olvidado cómo escribir.
Soy una mentira de papel mojado , o tal vez sea un trocito de papel empapado de mentiras.
Soy una pelusa hecha de una sustancia que no existe.
No quiero relaciones falsas.Putas y cabrones que se engañan, que mienten.Tias que zorrean incluso teniendo novio, que se divierten calentándole la bragueta al personal, tios que engañan a su novia con la primera zorra que viene a calentarles la bragueta.Parejas que juegan al juego de engañar, parejas que no le dan importancia a engañar.Es solo uno más.Es solo una más.Es la persona a la que me follo y estaré con ella mientras me vaya bien, hasta que encuentre a alguien que me guste más ¿Y el amor?
¿Qué es el amor?
El amor es más que química y hormonas , pienso yo, aunque tal vez creer que existe amor es como creer en Dios.De hecho se dice que Dios es amor.No estoy segura de creer en Dios.Soy agnóstica.No estoy segura de creer en el amor, tal vez solo sea un espejismo, un mecanismo de la naturaleza para que nos reproduzcamos que se agota con el tiempo...Una enfermedad, lo peor y lo mejor que te puede pasar.
Amar es incompatible con mentir.
Siempre buscando a alguien que te entienda...
Ver como me vacío poco a poco.
Nunca pensé que fueses a dolerme tanto.Soy una argucia venenosa...Ahora, lo único real es el dolor que me impide mirar el cielo y sonreir, olvidar, actuar como si no pasase nada.
Lo único que quería era demostrar que te equivocabas...La que se equivocaba era yo.
Soy una pelusa hecha de una sustancia que no existe.
No quiero relaciones falsas.Putas y cabrones que se engañan, que mienten.Tias que zorrean incluso teniendo novio, que se divierten calentándole la bragueta al personal, tios que engañan a su novia con la primera zorra que viene a calentarles la bragueta.Parejas que juegan al juego de engañar, parejas que no le dan importancia a engañar.Es solo uno más.Es solo una más.Es la persona a la que me follo y estaré con ella mientras me vaya bien, hasta que encuentre a alguien que me guste más ¿Y el amor?
¿Qué es el amor?
El amor es más que química y hormonas , pienso yo, aunque tal vez creer que existe amor es como creer en Dios.De hecho se dice que Dios es amor.No estoy segura de creer en Dios.Soy agnóstica.No estoy segura de creer en el amor, tal vez solo sea un espejismo, un mecanismo de la naturaleza para que nos reproduzcamos que se agota con el tiempo...Una enfermedad, lo peor y lo mejor que te puede pasar.
Amar es incompatible con mentir.
Siempre buscando a alguien que te entienda...
Ver como me vacío poco a poco.
Nunca pensé que fueses a dolerme tanto.Soy una argucia venenosa...Ahora, lo único real es el dolor que me impide mirar el cielo y sonreir, olvidar, actuar como si no pasase nada.
Lo único que quería era demostrar que te equivocabas...La que se equivocaba era yo.
jueves, 27 de enero de 2011
¿Mad?
Quiero poder llevar sombrero de copa y ropa estrafalaria cuando me venga en gana.Vestirme como si fuese una dama del siglo XVIII o una estrella del rock n roll.Llevar el pelo de colores.Fumar en pipa en casa y en la calle (porque ahora prácticamente no se puede fumar en ningún otro lugar).
Quiero poder cantar si me apetece.Poder reir a carcajadas cuando me venga en gana.Poder llorar en el metro cuando un libro me emocione.Poder decir lo que pienso sin importarme de si a los demás les gusta o no.Bailar por los pasillos.Gastar bromas a los transeuntes, dejar notas anónimas entre las páginas de los libros en la biblioteca.Comer chocolate hasta hartarme.
No tener normas.No saber qué es la vergüenza.
Natural.Como los niños.Sin pensar en lo politicamente correcto.Infantil, sí, ¿por qué no? La madurez está sobrevalorada.
Y si por hacer estas cosas la gente va a pensar que estoy loca y va a pasar de mi...Qué más me da, si ellos no lo entienden es que no merece la pena que seamos amigos.
Quiero poder cantar si me apetece.Poder reir a carcajadas cuando me venga en gana.Poder llorar en el metro cuando un libro me emocione.Poder decir lo que pienso sin importarme de si a los demás les gusta o no.Bailar por los pasillos.Gastar bromas a los transeuntes, dejar notas anónimas entre las páginas de los libros en la biblioteca.Comer chocolate hasta hartarme.
No tener normas.No saber qué es la vergüenza.
Natural.Como los niños.Sin pensar en lo politicamente correcto.Infantil, sí, ¿por qué no? La madurez está sobrevalorada.
Y si por hacer estas cosas la gente va a pensar que estoy loca y va a pasar de mi...Qué más me da, si ellos no lo entienden es que no merece la pena que seamos amigos.
domingo, 16 de enero de 2011
¿Quién eres Tú?
-Bueno,quizá todavía no lo has encontrado-dijo Alicia-.Cuando tengas que convertirte en una crisálida,y sabes que algún día será así,y después de eso en una mariposa, creo que te sentirás un poco más alegre,¿no?
-Ni un ápice,-contestó la Oruga.
-Bueno, quizá tus sentimientos sean diferentes-dijo Alicia-.Lo que sé es que yo me sentiría más alegre.
-¡Tú!-replicó la oruga con desdén-.¿Quién eres tú?
Alicia en el País de las Maravillas- Lewis Carroll
Desorden
Taza de café.
Cereales de maiz tostado.
Libretas, cuadernos, mis cosas de estudio.
Mantitas con las que me tapo en el sofá.
Cómics de Sandman que me estoy releyendo.
Bolis.
Las cortinas que quité.
Y eso solo en el salón.
La cocina está llena de cacharros.
En el baño mi pijama por el suelo.
Mejor no hablar de mi habitación.
Escucho música de Pantera, hago dibujos en un nuevo cuaderno muy bonito que me regaló mi tia por reyes y le cuento a mi página de blog lo desordenada que está la casa... en vez de limpiar.
Cereales de maiz tostado.
Libretas, cuadernos, mis cosas de estudio.
Mantitas con las que me tapo en el sofá.
Cómics de Sandman que me estoy releyendo.
Bolis.
Las cortinas que quité.
Y eso solo en el salón.
La cocina está llena de cacharros.
En el baño mi pijama por el suelo.
Mejor no hablar de mi habitación.
Escucho música de Pantera, hago dibujos en un nuevo cuaderno muy bonito que me regaló mi tia por reyes y le cuento a mi página de blog lo desordenada que está la casa... en vez de limpiar.
viernes, 14 de enero de 2011
Your world is an ashtray, we burn like cigarrettes...

I need to smoke...
Necesito humo tóxico en mi cuerpo.
Un BlackDevil aroma vainilla me vendría genial.Me gustan esos cigarrillos porque son negros , comos los BlackStones de Nana, esos que a ella no le gustan, y porque no huelen a tabaco.
No me gusta el olor del tabaco.
No me gusta su olor en mi pelo y en mi ropa.
No me gustan las habitaciones llenas de humo en las que me lloran los ojos.
Así que me encanta la nueva ley antitabaco , estoy 100% a favor.
Y NO soy fumadora.Bueno , lo que quiero decir es que no estoy enganchada pero hay veces en las que...
Joder , necesito un maldito cigarro.
Qué voy a hacer mañana , con mi vida, con mis estudios , con ser alguien, con el vacío, con tener que vivir en Madrid , que es una ciudad que aborrezco con toda mi alma.
Con estar sola.
Saber que estoy sola.
Como todos los demás.
Con vaciarme lentamente.
Con no saber llenar el tiempo.
Qué voy a hacer...Tengo que estudiar, que estudiar , QUE ESTUDIAR.Solo quiero hacer lo que tengo que hacer y olvidarme de todo lo demás.
No debo olvidar que soy muy afortunada.
Pero, joder, necesito un cigarro.Algo mínimamente tóxico que nuble mi consciencia durante unos segundos.
Y lo peor es que sé que no me voy a gastar dinero en tabaco, me parece un gasto absurdo, con 3 euros prefiero comprarme algo (en los chinos por 3 euros se pueden comprar bastantes cosas, bueno , no todas a la vez, pero hay muchas cosas que cuestan menos de 3 euros), o tomarme una gran tazá de capuccino en Gran Vía.Quiero un cigarro pero sé que no me lo voy a fumar ni hoy ni mañana.
También le quiero a él en mi cama y no voy a poder tenerle , lo único que tendré es vacío.
A veces, por las noches, me derrumbo.Mi cerebro no bloquea el inconsciente como es debido, mi basurero mental está a rebosar, sucio, como los pulmones de un fumador.
Experiencias, personalidad; si nunca hiciésemos nada, no seríamos nadie."...
Y aquí estoy yo, estática en el tiempo y el espacio, mirándolo todo pero sin hacer nada.
Una vez más, no quiero continuar.Lo siento, palabras, sabéis que os amo , que os adoro , que os colecciono , que os leo con placer, que hacéis mi vida, que creáis mi vida, porque con vosotras creo mi mundo , mi pensamiento, lo que soy lo definís vosotras, palabras, queridas palabras.Pero no quiero ser profesora.Pensé que hacer una filología era algo muy bonito, y lo es, sí, bonito, es una definición de niña de 5 años pero es que me lo parece, muy bonito...
Pero qué voy a hacer contigo filología, sabes que no quiero ser profesora, sabes que podría ser escritora haciendo cualquier otra carrera,sabes que me gustas pero que no me apasionas del todo (bueno, solo en parte)...No digo que no sea interesante leer lo que dice Bosque del nombre común y del adjetivo, eh? Realmente no deja de interesarme...Pero hay cosas que me interesan más.
Quiero hacer publicidad y relaciones públicas.
Sí, soy Debi, la que quiere hacerlo todo y no hace nada.
Moda, psicología,filología...Me siento improductiva.En fin, sé que tengo que estudiar para sacar este año adelante, como mínimo...Y el año que viene ya veremos... me planteo, en caso de no obtener plaza para publi, cosa probable teniendo en cuenta que con la nueva selectividad han cambiado las cosas y las notas:
Continuar
Hacer un FP de imagen para meterme en publi posteriormente
Irme a Ibiza y estudiar idiomas en la escuela de idiomas compaginándolo con moda (vuelvo a los inicios) u otra cosa, cursos del paro , o qué sé yo...
DUDAS.
No debería dudar tanto , lo que debería estar haciendo es estudiar para sacármelo todo este año.
Una vez más, no quiero continuar.Lo siento, palabras, sabéis que os amo , que os adoro , que os colecciono , que os leo con placer, que hacéis mi vida, que creáis mi vida, porque con vosotras creo mi mundo , mi pensamiento, lo que soy lo definís vosotras, palabras, queridas palabras.Pero no quiero ser profesora.Pensé que hacer una filología era algo muy bonito, y lo es, sí, bonito, es una definición de niña de 5 años pero es que me lo parece, muy bonito...
Pero qué voy a hacer contigo filología, sabes que no quiero ser profesora, sabes que podría ser escritora haciendo cualquier otra carrera,sabes que me gustas pero que no me apasionas del todo (bueno, solo en parte)...No digo que no sea interesante leer lo que dice Bosque del nombre común y del adjetivo, eh? Realmente no deja de interesarme...Pero hay cosas que me interesan más.
Quiero hacer publicidad y relaciones públicas.
Sí, soy Debi, la que quiere hacerlo todo y no hace nada.
Moda, psicología,filología...Me siento improductiva.En fin, sé que tengo que estudiar para sacar este año adelante, como mínimo...Y el año que viene ya veremos... me planteo, en caso de no obtener plaza para publi, cosa probable teniendo en cuenta que con la nueva selectividad han cambiado las cosas y las notas:
Continuar
Hacer un FP de imagen para meterme en publi posteriormente
Irme a Ibiza y estudiar idiomas en la escuela de idiomas compaginándolo con moda (vuelvo a los inicios) u otra cosa, cursos del paro , o qué sé yo...
DUDAS.
No debería dudar tanto , lo que debería estar haciendo es estudiar para sacármelo todo este año.
jueves, 13 de enero de 2011
...

Malditas navidades, malditos bombones, maldita condición femenina (¿Por qué siempre están tan felices las mujeres en los anuncios de compresas?Ficción publicitaria , supongo , porque todavía estoy por conocer a una mujer a la que le guste tener la regla), me siento más gorda e hinchada que nunca, y eso que hoy solo he comido una crema de pollo y verduras que hice ayer , un yogur desnatado y fruta variada...
La chica de la imagen podría ser yo en estos momentos de rollos de mujer en plan "jo, es que me veo gorda" pero no,es Cleo , la protagonista de un cómic llamado Wet Moon, de Ross Campbell.Lo encontré en una de mis visitas a Madrid, cuando tenía 15 años , en Fnac.Lo empecé a leer porque me llamó la atención el dibujo y devoré los dos tomos que encontré porque me atrapó la historia.No he vuelto a ver más este cómic, lástima,hace tiempo que me planteo el comprármelo por internet pero al final no lo hago...Tal vez ahora , aprovechando mi escaso dinero de reyes.Gracias a este cómic descubrí a The Birthday Massacre, un grupo de esos raros medio electrónico,gótico, industrial, new wave...Que me gustan.Mejor ,en vez de decir como suena, si tú , lector que te aburres lo suficiente como para leer lo que yo escribo , quieres averiguarlo , existe youtube, spotify,lastfm , myspace y esas cosas.
(Me gustan sus letras tétricas que me dicen que no olvide sonreir...)
Este cómic, que en principio me gustó por estética, tan de mi rollo durante mi época adolescente, aunque todavía se puedan ver reminiscencias en mi atuendo, finalmente me gustó porque no es el típico cómic para adolescentes góticas a lo "Emily" que exalte lo guay que son los góticos.Es crítico, sobretodo con sus personajes femeninos.En fin, no era mi intención hacer una reseña,no sea que acabe diciendo algo sustancial, así que simplemente diré que lo quiero ò_ó
miércoles, 12 de enero de 2011
...An education.
Suelo hablar conmigo misma.A veces en voz alta.Sí, sé que mi equilibrio mental es más o menos igual a mi equilibrio físico: Nulo.
Quiero apuntarme a artes marciales (taekwondo porque quiero dar patadas) para mejorar eso a pesar de saber que voy a parecer un ser ridículo , pero bueno , no soy una persona a la que le importe hacer el ridículo.
Ahora mismo me digo
-Eh tía , ¿qué hostias pasa contigo?-Sí, a veces utilizo esa jerga barriobajera para dirigirme a mi misma.-A ti antes la literatura te molaba cantidad, tú amaste leer Luces de Bohemia y hacer un trabajo sobre ello en bachillerato , tú amaste a Valle-Inclán y a Cervantes, tú eras la friki que escuchaba obnubilada la clase de literatura mientras todos los demás se aburrían como ostras.Tú eras prácticamente la única de tu itinerario de bachillerato de ciencias que amaba las letras.A ti antes te gustaba analizar las funciones que ejercen las palabras, a ti antes te gustaba aprender literatura, tú antes te sentías muy capaz.¿Qué hostias ha pasado contigo?
¿por qué derepente parece que nada sirve para nada?...
No quiero ser profesora.Justamente yo tuve buenos profesores en el instituto y siempre he respetado mucho la labor que hacen pero no quiero ser profesora.Últimamente pienso que he perdido el talento para escribir.No sé qué quiero ser.No sé a qué quiero dedicarme.No sé si estoy perdiendo el tiempo haciendo esta carrera...
Lo único que sé es que no me puedo dar por vencida ahora, que no puedo dejarme llevar por la apatía que se me ha ido comiendo este primer cuatrimestre...Que tengo que avanzar , que tengo que estudiar , que tengo que...Que continuar.Que volveré a encontrar la pasión que me dejé olvidada en alguna parte.
La próxima semana tengo examenes.Hoy no he ido a una clase importante.
Estoy escribiendo una historia.
Mi tia me ha regalado un cuaderno muy bonito en el que me gusta anotar cositas y hacer dibujos.
QUIERO, no, NECESITO una cámara de fotos.
Llaman a la puerta, no sé quién hostias es pero como no creo que sea mi tia no voy a abrir.
Recuperaré el tiempo perdido , lo prometo.
Volveré a amar el esperpento como lo amaba durante la época del instituto en la que se me comían las ansias de aprender.
El pasado lo recuerdo como si no me hubiese pasado a mi en realidad.
El presente es lo que importa.
El futuro no existe porque solo lo vivimos en forma de presente.
...
Necesito no desfallecer nunca más, no puedo cometer los mismos errores del pasado: un curso tirado a la basura porque sí, años de no saber quién soy, irme con el primer idiota que pasó por mi vida sabiendo que ni me amaba ni me amaría...
Ahora todo va mejor, amo a alguien, a un hombre, al que quiero entregarle mi vida entera, sin olvidar nunca que no puedes poner tu felicidad en los demás.Estoy estudiando una carrera universitaria que aunque en algún momento por el camino lo haya olvidado: me gusta.No puedo olvidar la satisfacción que me producía estudiar.No puedo olvidar que lo que importa es el presente... mañana ya veremos.
No puedo olvidar que no es tan difícil ser feliz y que yo tengo muchos motivos para serlo y si me deprimo es que me comporto como aquellas personas a las que no aguanto y les digo : A LLORAR A LA MECA!!
Quiero apuntarme a artes marciales (taekwondo porque quiero dar patadas) para mejorar eso a pesar de saber que voy a parecer un ser ridículo , pero bueno , no soy una persona a la que le importe hacer el ridículo.
Ahora mismo me digo
-Eh tía , ¿qué hostias pasa contigo?-Sí, a veces utilizo esa jerga barriobajera para dirigirme a mi misma.-A ti antes la literatura te molaba cantidad, tú amaste leer Luces de Bohemia y hacer un trabajo sobre ello en bachillerato , tú amaste a Valle-Inclán y a Cervantes, tú eras la friki que escuchaba obnubilada la clase de literatura mientras todos los demás se aburrían como ostras.Tú eras prácticamente la única de tu itinerario de bachillerato de ciencias que amaba las letras.A ti antes te gustaba analizar las funciones que ejercen las palabras, a ti antes te gustaba aprender literatura, tú antes te sentías muy capaz.¿Qué hostias ha pasado contigo?
¿por qué derepente parece que nada sirve para nada?...
No quiero ser profesora.Justamente yo tuve buenos profesores en el instituto y siempre he respetado mucho la labor que hacen pero no quiero ser profesora.Últimamente pienso que he perdido el talento para escribir.No sé qué quiero ser.No sé a qué quiero dedicarme.No sé si estoy perdiendo el tiempo haciendo esta carrera...
Lo único que sé es que no me puedo dar por vencida ahora, que no puedo dejarme llevar por la apatía que se me ha ido comiendo este primer cuatrimestre...Que tengo que avanzar , que tengo que estudiar , que tengo que...Que continuar.Que volveré a encontrar la pasión que me dejé olvidada en alguna parte.
La próxima semana tengo examenes.Hoy no he ido a una clase importante.
Estoy escribiendo una historia.
Mi tia me ha regalado un cuaderno muy bonito en el que me gusta anotar cositas y hacer dibujos.
QUIERO, no, NECESITO una cámara de fotos.
Llaman a la puerta, no sé quién hostias es pero como no creo que sea mi tia no voy a abrir.
Recuperaré el tiempo perdido , lo prometo.
Volveré a amar el esperpento como lo amaba durante la época del instituto en la que se me comían las ansias de aprender.
El pasado lo recuerdo como si no me hubiese pasado a mi en realidad.
El presente es lo que importa.
El futuro no existe porque solo lo vivimos en forma de presente.
...
Necesito no desfallecer nunca más, no puedo cometer los mismos errores del pasado: un curso tirado a la basura porque sí, años de no saber quién soy, irme con el primer idiota que pasó por mi vida sabiendo que ni me amaba ni me amaría...
Ahora todo va mejor, amo a alguien, a un hombre, al que quiero entregarle mi vida entera, sin olvidar nunca que no puedes poner tu felicidad en los demás.Estoy estudiando una carrera universitaria que aunque en algún momento por el camino lo haya olvidado: me gusta.No puedo olvidar la satisfacción que me producía estudiar.No puedo olvidar que lo que importa es el presente... mañana ya veremos.
No puedo olvidar que no es tan difícil ser feliz y que yo tengo muchos motivos para serlo y si me deprimo es que me comporto como aquellas personas a las que no aguanto y les digo : A LLORAR A LA MECA!!
martes, 11 de enero de 2011
The girl you lost to cocaine
But I can't survive with you by my side...
No, I just don't wanna, so I'm walking away
There is nothing you can do I will not stay
No, I don't need drama, so I'm walking away
Yeah I am a girl with a lot on her plate
viernes, 7 de enero de 2011
Tú no has de verte redimida de tu maldita esclavitud...
Otro verso de los que se me han clavado tan profundo que ya forma parte de mi. Traducción de el poema El Vampiro, de el poemario Las Flores del mal, de Charles Baudelaire.
Tú mi alma entera has invadido
como un siniestro vendaval;
tú en mis entrañas te has metido
como la hoja de un puñal.
Tú de mi espíritu humillado
has hecho tu cubil de hiena,
infame, a la que estoy ligado
como el forzado a su cadena.
Como a su juego el jugador,
como el borracho a su botella,
como el cadáver al roedor:
¡Dios te maldiga, siempre bella!
Pedí al puñal mi libertad
dando con él sobre tu seno;
pedí sus filtros al veneno
para ayudar a mi voluntad.
Pero ¡ay! los dos han respondido
con su desdén a mi inquietud:
"¡Tú no has de verte redimido
de tu maldita esclavitud!"
¡Loco...! Si un día la veías
a tus piés muerta y sin respiro,
con besos resucitarías
aquel cadáver de vampiro".
Tal vez no merezca redimirme, cuando he tenido la oportunidad me la he negado.Tal vez merezco que me arrase la pena y el dolor que he causado multiplicado por 100.Me he comportado como una niña estúpida.Y como siempre quiero flagelarme con las culpas.
Pero quiero mirar el cielo, quiero sonreir, quiero sentir que perdono, quiero perdonarme a mi, lo cual me resulta demasiado complicado, quiero escupir el veneno que tomé sin pensar, quiero ser nueva.
Quiero ser más fuerte que todos mis errores, más fuerte que todas las mentiras, más fuerte que el dolor que siento.Curarme.
Redimirme... pensar que merezco redimirme...
Lo único que veo es a ti.Tús ojos el primer día que te vi.Unos ojos tristes.Tus ojos ese día en la montaña, te veía recordar mientras no decías nada.Sentir que te sentía y por eso haberte querido querer a pesar de no poder.De ser espúrea, absurda, necia, demasiado NECIA.
Sentirlo no sirve de nada, nisiquiera quiero sentirlo...Ni ser devorada una vez más.

Ojos tristes...Cuando empaña tu mirada el recuerdo de alguien a quien heriste, de alguien que te hirió.
Tú mi alma entera has invadido
como un siniestro vendaval;
tú en mis entrañas te has metido
como la hoja de un puñal.
Tú de mi espíritu humillado
has hecho tu cubil de hiena,
infame, a la que estoy ligado
como el forzado a su cadena.
Como a su juego el jugador,
como el borracho a su botella,
como el cadáver al roedor:
¡Dios te maldiga, siempre bella!
Pedí al puñal mi libertad
dando con él sobre tu seno;
pedí sus filtros al veneno
para ayudar a mi voluntad.
Pero ¡ay! los dos han respondido
con su desdén a mi inquietud:
"¡Tú no has de verte redimido
de tu maldita esclavitud!"
¡Loco...! Si un día la veías
a tus piés muerta y sin respiro,
con besos resucitarías
aquel cadáver de vampiro".
Tal vez no merezca redimirme, cuando he tenido la oportunidad me la he negado.Tal vez merezco que me arrase la pena y el dolor que he causado multiplicado por 100.Me he comportado como una niña estúpida.Y como siempre quiero flagelarme con las culpas.
Pero quiero mirar el cielo, quiero sonreir, quiero sentir que perdono, quiero perdonarme a mi, lo cual me resulta demasiado complicado, quiero escupir el veneno que tomé sin pensar, quiero ser nueva.
Quiero ser más fuerte que todos mis errores, más fuerte que todas las mentiras, más fuerte que el dolor que siento.Curarme.
Redimirme... pensar que merezco redimirme...
Lo único que veo es a ti.Tús ojos el primer día que te vi.Unos ojos tristes.Tus ojos ese día en la montaña, te veía recordar mientras no decías nada.Sentir que te sentía y por eso haberte querido querer a pesar de no poder.De ser espúrea, absurda, necia, demasiado NECIA.
Sentirlo no sirve de nada, nisiquiera quiero sentirlo...Ni ser devorada una vez más.

Ojos tristes...Cuando empaña tu mirada el recuerdo de alguien a quien heriste, de alguien que te hirió.
jueves, 6 de enero de 2011
Morir,dormir...tal vez soñar.

Pensar que un solo sueño puede acabar con todas las angustias y los males...
Cuando alguien te deja.
Cuando sufres una perdida emocional: negación/ira/depresión/aceptación
Cuando llevas a alguien tan dentro de tu pensamiento que le ves a todas horas.En lo más importante y en lo más trivial.Como cuando vas al supermercado y te acuerdas de que le gustaba aquella marca de salchichas y que prefería la mayonesa al ketchup.Como cuando te vistes por la mañana y te acuerdas de que odiaba aquella falda que te queda demasiado corta y que le encantaba cómo te queda la camiseta que llevas puesta...Y como te quitaba la camiseta que llevas puesta.
Cuando echas de menos a alguien antes de que se vaya.Cuando echas de menos a alguien que tienes justo al lado.
Cuando no sabes.
Cuando llenas tu espacio de canciones tratando de tapar la tristeza.
Cuando tu pequeña fortaleza, que pensabas que duraría siempre, está construida sobre arena.
Cuando eres imbécil.
Cuando alguien te hace cambiar tanto que pareces una persona nueva y, entonces, te das cuenta de que no has cambiado , de que te estás encontrando a ti misma.De que fuiste falsa, intentaste fingir que eras otra persona porque era más sencillo,a pesar de lo mucho que te dolía, a pesar de sentirte traicionada, perdida...No,no has cambiado, estás siendo tú, estás siendo como te hubiese gustado ser.
Pero sigues equivocándote, una y otra vez.
Cuando te gustaría que lo supiese y no lo sabe.Y nada de lo que digas hará que sienta lo que tú sientes, que sepa lo que tú sabes.
Cuando te duele el dolor de otro y sientes lo que está sintiendo arrasándote por dentro pero no puedes hacer nada.
Cuando no puedes hablar.
Cuando eres demasiado torpe como para hablar.
Cuando por más que tratas de defenderte con la verdad todo lo que dices es utilizado en tu contra.
¿Qué hacer?
Morir,dormir...tal vez soñar-Retumba en mi cabeza, una y otra vez, como un mantra , mientras intento no pensar.Mientras siento que soy y quiero dejar de ser.
Y reflexiono.Y trato de asir el aire, la vida , el sueño , un instante feliz contigo, para no desfallecer, para no caer en el agua negra de tu ausencia, en la que no siento lo que tengo sino tan solo que tú me faltas, tú que me hiciste recuperar mi vida.
Tú, al que amé porque perdonabas mis errores.
No quiero creer que te pierdo.No quiero creer que no me necesitas.No quiero creer que tú me das la culpa a mi...Y yo también.No quiero mentir (-me,-te)
No quiero tener que fingir que estoy mucho mejor sin ti.No quiero asentir cuando todos me digan que era inevitable, pero que no eres ni el primero ni el último, que no tiene importancia.
No quiero vivir la misma mierda que vive todo el mundo, y no quiero pensar que la vida es una mierda, ni que el amor es una mierda, ni que tú eres una mierda nisiquiera que yo lo soy.No quiero decir mierda.
Tal vez soñar.Pensar que un solo sueño puede acabar con todas las angustias y los males.Tal vez continuar.Una pareja es cosa de dos.No siempre las cosas son como tú quieres.No siempre eres perfecta.Y si has tenido que tropezar 50 veces con la misma piedra...Esperemos que sirva para algo.
Solo en un lugar he encontrado verdad, porque hay compromisos tan fuertes que te trascienden y porque la felicidad no está en buscar siempre tu placer.
Asumo la penitencia que se me impone.
Pero hoy solo quiero dormir, hoy no quiero despertar y escucharte decirme que no volverás a besarme nunca más.Al fin y al cabo , todo el mundo se ama a si mismo por encima de todo ¿o no?
lunes, 3 de enero de 2011
2011
Ya es día 3.
Cuando empieza un nuevo año la gente hace buenos propósitos y todo eso.Yo creo que los buenos propósitos te los puedes hacer cualquier día del año, no hay ninguna diferencia.Si no los cumples cuando te los planteas en mayo ¿Por qué crees que el hecho de empezar un nuevo año va a hacer que los cumplas?Si no tienes fuerza de voluntad, si no piensas currarte las cosas, de nada sirve que te hagas buenos propósitos.
Que cambie el año no cambia nada.No cambia tu vida.Tu vida no cambiar porque sea 2011 cuando ayer era 2010 o porque cumplas un año más.Tu vida no la determinan los astros , ni mucho menos los horóscopos.Lo del horóscopo es una estupidez y si te lo crees es que no te has parado a pensar racionalmente y que eres supersticioso, absurdo y estúpido.
Sé coherente.Tu vida la cambias tú, si quieres.Y puedes cambiarla en febrero de 2010 o en julio de 2011.De nada sirven los buenos propósitos si no piensas cumplirlos realmente, si no piensas trabajar cada día, sino vas a volver a proponértelos cada día del año y no solo a proponértelos: a cumplirlos.
Yo, tengo que confesar que me siento perdida.Pero pienso avanzar por la senda que veo marcada frente a mi.Yo, me siento un poco fría.Yo, me siento un poco sola.
Sí, es un poco egocéntrico lo de utilizar tanto el yo.
Podría decir que soy egocéntrica.Pero no me gusta hablar de lo que soy.
Determinarse de esa manera no me gusta nada."Yo soy así" No, si no quieres , no lo serás, no estás determinado.Tú fuíste así: idiota, imbecil, impulsivo, estúpido...Pero puedes cambiar, el presente es ahora y cada minuto que pasa vas haciendo el futuro.Cambiarás si realmente lo deseas, no es fácil, pero todos los pequeños cambios te conducirán al cambio que realmente deseas.
Tú eres tú, y tu idea de ti se forma a partir del yo que tú eres y a partir del yo que los demás proyectan de ti.Lo que los demás piensan de ti.No dejes que las opiniones de los demás te consuman, no dejes que las opiniones de los demás nublen tus espectativas.
Me digo cosas como estas a diario.
Que sea 2011 no cambia nada, que cambie el mes y el tiempo no cambia nada.Las cosas las cambio yo.Lo más importante es simplemente una norma muy sencilla: No mentir nunca, ni a los demás, ni , sobretodo , principalmente , a mi misma.
Cuando empieza un nuevo año la gente hace buenos propósitos y todo eso.Yo creo que los buenos propósitos te los puedes hacer cualquier día del año, no hay ninguna diferencia.Si no los cumples cuando te los planteas en mayo ¿Por qué crees que el hecho de empezar un nuevo año va a hacer que los cumplas?Si no tienes fuerza de voluntad, si no piensas currarte las cosas, de nada sirve que te hagas buenos propósitos.
Que cambie el año no cambia nada.No cambia tu vida.Tu vida no cambiar porque sea 2011 cuando ayer era 2010 o porque cumplas un año más.Tu vida no la determinan los astros , ni mucho menos los horóscopos.Lo del horóscopo es una estupidez y si te lo crees es que no te has parado a pensar racionalmente y que eres supersticioso, absurdo y estúpido.
Sé coherente.Tu vida la cambias tú, si quieres.Y puedes cambiarla en febrero de 2010 o en julio de 2011.De nada sirven los buenos propósitos si no piensas cumplirlos realmente, si no piensas trabajar cada día, sino vas a volver a proponértelos cada día del año y no solo a proponértelos: a cumplirlos.
Yo, tengo que confesar que me siento perdida.Pero pienso avanzar por la senda que veo marcada frente a mi.Yo, me siento un poco fría.Yo, me siento un poco sola.
Sí, es un poco egocéntrico lo de utilizar tanto el yo.
Podría decir que soy egocéntrica.Pero no me gusta hablar de lo que soy.
Determinarse de esa manera no me gusta nada."Yo soy así" No, si no quieres , no lo serás, no estás determinado.Tú fuíste así: idiota, imbecil, impulsivo, estúpido...Pero puedes cambiar, el presente es ahora y cada minuto que pasa vas haciendo el futuro.Cambiarás si realmente lo deseas, no es fácil, pero todos los pequeños cambios te conducirán al cambio que realmente deseas.
Tú eres tú, y tu idea de ti se forma a partir del yo que tú eres y a partir del yo que los demás proyectan de ti.Lo que los demás piensan de ti.No dejes que las opiniones de los demás te consuman, no dejes que las opiniones de los demás nublen tus espectativas.
Me digo cosas como estas a diario.
Que sea 2011 no cambia nada, que cambie el mes y el tiempo no cambia nada.Las cosas las cambio yo.Lo más importante es simplemente una norma muy sencilla: No mentir nunca, ni a los demás, ni , sobretodo , principalmente , a mi misma.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)









